?

Log in

No account? Create an account

Անահորիշ

Անահորիշ իռլանդերենից թարգմանաբար նշանակում է պարզ ջրերի տեղ։ Իռլանդացի պոետ, նոբելյան մրցանակակիր Շիմըս Հինիի բանաստեղծություններից մեկն է, որը Լիզա Հանիգանը երգ է դարձրել։ Իր երրորդ ալբոմի վրա աշխատելիս դժվարանում էր բառեր գտնել։ Դրա համար սկսել է կարդալ բառերի վարպետին՝ Շիմըս Հինիին որպես ոգեշնչում։ Ասում է, որ Անահորիշը տեղով մեկ երգ էր։

Համերգների ժամանակ Լիզան Անահորիշը միշտ ակապելլա է կատարում՝ այդ պահին իրեն ընկերակցող երաժիշտների հետ։ Իռլանդական կախարդական հնչողություն ունի երգը, ու երբ լսում ես, հասկանալի է դառնում, որ ցանկացած երաժշտական գործիք կխանգարի երգի հնչողությանը։ Ներքևի տեսահոլովակում Saint Sister֊ի աղջիկներն են ձայնակցում Լիզային։ Հենց նրանք էին ուղեկցում երգչուհուն ալբոմի շրջագայության ժամանակ։

Չգիտեմ ինչու որոշեցի երգի մասին գրել էսօր։ Լսեք ու վայելեք։ Ներքևում էլ Հինիի բանաստեղծությունն է։

Anahorish by Seamus Heaney

My "place of clear water,"
the first hill in the world
where springs washed into
the shiny grass

and darkened cobbles
in the bed of the lane.
Anahorish, soft gradient
of consonant, vowel-meadow,

after-image of lamps
swung through the yards
on winter evenings.
With pails and barrows

those mound-dwellers
go waist-deep in mist
to break the light ice
at wells and dunghills.

Flag Counter

Անսովոր մի բան էր երեկվա երեկոն։ Գրական փառատոնի մի հատված էր, եզակի անգլալեզու միջոցառումներից մեկը։ Վենդին էր կազմակերպել։ Փառատոնից մի քանի ամիս առաջ հարցրել էր, թե արդյոք կուզենամ միջոցառմանը որևէ բան ներկայացնել։ Համաձայնել էի։ Մորթենին էլ էր հարցրել։ Ինքն էլ էր համաձայնել։ Ֆորմատը սթորիթելինգ էր լայն իմաստով, այսինքն՝ ծրագրում ընդգրկված յուրաքանչյուր հեղինակ պիտի բեմից ներկայացներ իր գործերից ինչ ուզում էր. իրական կամ հորինված պատմություն, բանաստեղծություն, պատմվածք, երգ, պիես և այլն։

Ու էդպես երեկ երեկոյան հավաքվել էինք։ Եղանակը վատն էր։ Դրա համար խարույկի միտքը չեղարկվեց։ Փոխարենը ներսում տեղի ունեցավ միջոցառումը։ Վախենում էինք՝ հեղինակներից բացի ոչ ոք չի գա։ Բայց դահլիճը լրիվ լցվել էր, նստելու տեղ էլ չկար։ Ելույթ ունեցող հեղինակներից շատերին ճանաչում էի. մի մասին Օրհուսի գրող կանանց խմբից գիտեի, մի քանիսին՝ Օրհուսի անգլալեզու գրողների խմբից, իսկ մի փոքր խմբի գործի տեղից։

Ամենահետաքրքիրն էն էր, որ գրողների ու հանդիսատեսի ճնշող մեծամասնությունը համալսարանում ակադեմիական հաստիքներ զբաղեցնողներ էին։ Ու ասենք միջոցառումը համալսարանի հետ ընդհանրապես կապ չուներ, Վենդին ինքն էլ համալսարանի հետ երբևէ գործ չի բռնել։ Բայց այ էստեղ են արվեստն ու գիտությունը էդպես հեշտությամբ հատվում։ Արվեստն ու գիտությունը միշտ էլ ձեռք ձեռքի տված են առաջ գնում։

Բեմում ժանրային բազմազանությունն ու կատարումների որակն ուղղակի շշմեցուցիչ էր։ Շատ հազվադեպ էր լինում, որ որևէ մեկը ձանձրացներ, դրանք էլ միայն նրանք էին, ովքեր ուրիշի գրած գործեր էին բերել իրենց սեփականի փոխարեն։ Պոեզիայից մինչև իրապատումներ, կատակերգություններից մինչև հեքիաթներ, ամեն ինչ կար։

Իմ նյութը ինքնագեղարվեստական ժանրից էր։ Հատուկ այս միջոցառման համար էի գրել ու հատուկ որևէ այլ հարթակում չտեղադրելու նպատակով։ Տեքստը Մորթենի օգնությամբ հղկել էի, կատարման վրա էլ քիչ էի աշխատել։ Վախենում էի՝ բեմի վրա կհուզվեմ ու տեքստս ռոբոտի նման կկարդամ։ Բայց չգիտեմ՝ հանդիսատեսի բարեհամբույր ներկայությու՞նն էր, թե՞ կես շիշ գարեջուրը։ Ամեն դեպքում բեմի վրա լրիվ դերի մեջ մտա։ Էն կարգի, որ միջոցառումից հետո շատերը մոտենում էին ու ասում՝ ինչ հրաշալի գործ էր, ուզում էին տպագրված տեսնել։ Ոմանք էլ հարցնում էին, թե արդյոք իրականություն էր պատմածս, թե չէ։ Ես էլ չէի պատասխանում։

Մորթենն էլ քաղաքական երգիծանք էր բեմադրել։ Իհարկե, քանի որ ներկաներից շատերը դանիացի չէին, մեծմասամբ չհասկացան, թե ինչի մասին է։ Բայց ով էլ հասկացավ, մի լավ ծիծաղեց։ Մորթենի պիեսում Դանիայի արդեն նախկին վարչապետի տողերը ես էի կարդում։ Չգիտեմ՝ ինչ էր խելքիս փչել, բայց հենց էդ դերը ուզեցի վերցնել։ Այ սա ավելի շատ էի փորձել, քան իմ տեքստը։ Ու էդ փորձերը մի գերագույն հաճույք էին։

Միջոցառումից հետո էլ մի քանի հոգով նստեցինք գետի ափին գարեջրով ու ջին֊տոնիկով։ Ուշ էր՝ կեսգիշերն անց։ Էնքա՜ն ջերմություն, էնքա՜ն հարազատություն կար։ Օրհուսի շրջապատս մի յուրահատուկ ձևով եմ սիրում։ Էստեղ մենք իրար հաճախ չենք տեսնում, բայց երբ էլ տեսնում ենք, ժամերն էնպես են թռնում, որ չենք նկատում։ Օրհուսն էն քաղաքներից է, որտեղ ամեն օր լիքը բաներ են խմորվում, լիքը գաղափարներ են առաջ գալիս ու դրանք իրագործվում են։ Երեկվա միջոցառումն էլ դրանցից մեկն էր։ Ու գիտեմ՝ էլի նորերը կլինեն։ 

Flag Counter

Երբ մոտ մեկուկես տարի առաջ Ծննդյան տոներին Բոլանյոյի 2666֊ը նվեր ստացա, վստահ չէի՝ կկարողանա՞մ հաղթահարել գրքի 900 էջերը։ Հսկայական գիրք մանր տառերով։ Հատուկ նվիրում էր պետք, հատուկ մոտիվացիա այն սկսելու ու հետո նաև ավարտելու համար։ Այն, որ Փաթի Սմիթի սիրած գրքերից է, որ Բոլանյոն Վալերիա Լուիզիելին Լուիզիանայի փառատոնի ժամանակ հենց Բոլանյոյի անունը տվեց որպես լավագույն լատինաամերիկյան գրողի, համոզիչ չէին։ Բայց երբ գիրքը նվեր ես ստանում, այն էլ սիրելի մարդուց, ուրեմն վաղ թե ուշ պիտի սկսես։

Image result for 2666

Ու սկսեցի գիրքը նվեր ստանալուց մի տարի անց։ Կես տարի տևեց մինչև վերջացրեցի։ Բայց դադարներ էի տալիս արանքում. 2666֊ը, լինելով ահռելի մեծության գիրք, այնուամենայնիվ, բաղկացած է հինգ առանձին մասերից, որոնք բավականաչափ անկախ են իրարից։ Բոլանյոն ինքը ցանկացել է այդ մասերն առանձին գրքերով հրատարակել, որ ժառանգները շատ փող աշխատեն, բայց Բոլանյոյի մահվանից հետո ժառանգները որոշել են որպես ամբողջական գիրք հրատարակել։ 2666֊ը հետմահու տպագրված գործ է։

Առաջին գիրքը գրականագետների մասին է։ Եվրոպական չորս տարբեր երկրների համալսարաններում աշխատող չորս գրականագետների միավորում է իրենց սերը գերմանացի գրող Բեննո ֆոն Արչիմբոլդիի նկատմամբ։ Սկզբում ակադեմիական կյանքն է նկարագրվում իր բոլոր յուրահատկություններով. գիտաժողովներ, հոդվածներ, անկայուն սիրավեպեր և այլն։ Բայց գրակագետները նաև ուզում են Արչիմբոլդիին բռնացնել։ Ու նրան հանդիպելու բոլոր փորձերն ապարդյուն են անցնում։ Ի վերջո, փնտրտուքները նրանցից երեքին տանում են Մեքսիկայի Սանտա Թերեզա քաղաք, որտեղ հարյուրավոր կանանց բռնաբարում ու սպանում են, իսկ հանցագործը դեռ չի գտնվել։

Գրքի առաջին հատվածում եվրոպացիների անտարբերությունն է իրենց հետ կապ չունեցող ողբերգությունների նկատմամբ։ Սանտա Թերեզան գրականագետների համար պարզապես մի էկզոտիկ վայր է, որտեղ կարող են տեղացի աղջիկների հետ արիշ֊վերիշներ անել, Բեննո ֆոն Արչիմբոլդիին փնտրելով ու արևի տակ տաքանալ։ Իսկ սպանությունները պարզապես նրանց կողքով են անցնում։ Էդ անտարբերությունն էնքա՜ն ծանոթ է, էնքա՜ն լավ է նկարագրված, իսկ Բակունցի ասածն է. «ծաղկափոշու մեջ թաթախված գունավոր բզեզին մանուշակը ճոճք էր թվում էր, աշխարհը ծիրանագույն բուրաստան»։

Գրքի երկրորդ հատվածը Սանտա Թերեզայում բնակվող պրոֆեսոր Ամալֆիտանոյի մասին է։ Քաղաքում տեղի ունեցող սպանությունների հողի վրա, թե՞ դրա հետ չկապված, բայց Ամալֆիտանոն խելքը թռնցնում է։ Իր սևեռուն միտքը դստերը քաղաքի սպանություններից պաշտպանելն է։

Երրորդ հատվածում ամերիկացի լրագրող Օսկար Ֆեյթը հայտնվում է Սանտա Թերեզայում բռնցքամարտ մեկնաբանելու ու պատահաբար բախվում է քաղաքի սպանություններին։ Չնայած որ Ֆեյթին խիստ հետաքրքրում է թեման, ու ուզում է հոդված գրել սպանությունների մասին, թերթից կարգադրություն է ստանում, որ չգրի։ Այս հատվածում սպանություններին ավելի մոտիկից ես ծանոթանում, ավելի շոշափելի են դառնում, ու որպես ընթերցող սկսում ես կամաց֊կամաց գուշակություններ անել։

Չորրորդ հատվածում հենց սպանություններն չորուցամաք թվարկված ու դրանց արանքում ոստիկանության վարքը։ Հերթով բոլոր դիակները նկարագրվում են, ոմանց կյանքից մանրամասներ են պատմվում, ծանոթանում ենք նաև ոստիկանների հետ։ Անտարբե՞ր են։ Լավ չե՞ն աշխատում։ Սխա՞լ մարդկանց հետևից են գնում։ Հանցագործը խիստ խելացի՞ է։ Ովքե՞ր են զոհերը։ Ի՞նչ դասակարգից են։ Հարցեր են, որոնց այս հատվածը պատասխանում է։

Հինգերորդ հատվածը վերադառնում է Արչիմբոլդիին ու պատմում նրա կենսագրությունը։ Այստեղ հայտնվում ենք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում, տեսնում, թե ինչպես մի մարդ, որը քիչ առաջ հրեաներին կերակրում ու տաքացնում էր, հաջորդ վայրկյանին սկսում է նրանց հերթով վերացնել։ Հրեաների սպանությունը հակադրվում է Սանտա Թերեզայի սպանություններին։ Դրանք նման են իրար, որովհետև անխղճորեն անմեղ ու անօգնական մարդկանց են սպանում, երկու դեպքում էլ զոհերը խեղճ են ու անպաշպան, երկու դեպքում էլ անարժեք են։ Բայց հրեաները միայն կանայք չեն, նրանք նաև անուն չունեն, պատմություն չունեն Սանտա Թերեզայի կանանց մի մասի պես, պարզապես հրեաներ են, որոնցից պետք է ազատվել։

2666֊ի բոլոր թելերն իրար են կապվում գրքի վերջին հատվածում։ Բոլանյոն անպատասխան հարցեր չի թողնում, բայց պետք է ուշադիր կարդալ, որ դետալները բաց չթողնվեն։ Ու ամբողջ գիրքը գրված է հեռավորության վրա։ Կարծես հետևես գրքի հերոսներին, բայց երբեք չկարողանաս բավականաչափ լավ մոտենալ, որ տեսնես նրանց, լսես խոսակցությունները, ընկալես հույզերը։ Նրանք ոչ թե միագիծ, չստացված կերպարներ են, այլ ամբողջական, իրենց դրական ու բացասական կողմերով մարդիկ են, պարզապես հեռու են, ու դու չես հասնում նրանց, որ մոտիկից ճանաչես նրանց։

2666֊ը վեպի մասին բազմաթիվ պատկերացումներ է կոտրում։ Այստեղ չկան ընդգծված գլխավոր հերոսներ։ Չկա ինչ֊որ բանի կարիք ունեցող կերպար, որն ինչ֊որ խոչընդոտի է հանդիպել։ Չկա կոնկրետ մի պատմություն. հինգ առանձին մասերից բացի պատմություններն իրար մեջ միահյուսվում են։ Իսկ առանձին մասերն էլ երբ ավարտվում են, քեզ թողնում են որոշակի հուզական վիճակում, ու էլի ես ուզում նույնից, ուզում ես շարունակել, բայց հաջորդ մասը ոնց որ լրիվ զրոյից սկսվի։ Դրա համար էլ կարդալիս անընդհատ դադարներ էի տալիս. ամեն նոր հատված սկսելը նոր գիրք սկսելու նման էր։

Ամփոփելով կարելի է ասել, որ Բոլանյոյի 2666֊ը լիքը տարբեր բաների մասին է. գրաքննադատության, կարևորի ու երկրորդականի, հանցագործությունների ու դրանց պատճառների, մարդկանց միջև մտերմության ու հեռավորության ու էլի ու էլի լիքը տարբեր բաների մասին է։ 2666֊ն էն գրքերից է, որ նույնիսկ ավարտելուց անմիջապես հետո գիտեի, որ էլի եմ կարդալու։

Խորհուրդ եմ տալիս կարդալ գիրքը։ Երբևէ կարդացածս լավագույն վեպերից է, հույս ունեմ՝ ձեզ էլ դուր կգա։

Պիտակներ:

Flag Counter

Փորփրեցի բոլոր բլոգներս ու հայտնաբերեցի, որ Ա.֊ի մասին երբևէ չեմ գրել։ Այսինքն, առանձին գրառումներում հիշատակում եմ անունը, բայց երբեք չեմ պատմել, թե ով է ինքը։ Ու կարծում եմ՝ բավական անարդար է դա, որովհետև Ա.֊ն աշխարհում իմ սիրելի մարդկանցից մեկն է, այն քչերից, որի հետ տարիներ անց կապը պահպանում եմ, ոչ միայն պահպանում եմ, այլև հիանում նրանով, անգամ ուզում նրա նման լինել։

Մենք միմյանց ճանաչում ենք 2003֊ից, երբ ես տասնհինգ֊տասնվեց տարեկան էի, Ա.֊ն՝ տասնվեց֊տասնյոթ։ Ճանաչելը չափազանցություն է. մենք ծանոթացել ենք օնլայն մի ֆորումում ու սկսել իրար նամակներ գրել։ Երևանի սենյակիս մի անկյունում երևի դեռ կա այն արկղը, որտեղ պահվում են Ա.֊ից ստացված նամակները։ Ես ապրում էի Հայասանում, Ա.֊ն՝ Սլովենիայում։ Բայց մենք նույն օրն ենք ծնվել՝ մի տարվա տարբերությամբ։

Ես չգիտեմ՝ ինչ էինք այդքան գրում իրար։ Բայց գրում էինք անընդհատ։ Հետո Ա.֊ն նույն ֆորումում բացիկների փոխանակման թեմա բացեց, ու նամակագրությունը կամաց֊կամաց փոխարինվեց բացիկափոխանակությամբ։ Ամեն ամիս գրանցվում էինք, Ա.֊ն պատահական զույգեր էր ընտրում, ու իրար բացիկ էինք ուղարկում։ Էդպես մոտ հիսուն բացիկ ունեմ աշխարհի տարբեր ծայրերից, որ էլի կարելի է գտնել Երևանի սենյակիս անկյուններից մեկում թաքցված։ Ուրեմն հիսուն ամիս պարտաճաչորեն մասնակցել եմ փոխանակությանը։

Առաջին անգամ հանդիպեցինք 2012֊ին՝ Բեռլինում։ Ա.֊ն համերգ էր եկել, իսկ ես այնտեղ սովորում էի։ Հիշում եմ՝ ինձ բլոկնոտ նվիրեց։ Հետո պիտի ստիպեի, որ փոստով երկտող ուղարկեր, որ կպցնեի բլոկնոտի մեջ, որ միշտ հիշեմ, որ դա իրենից նվեր է։

Հիշում եմ նաև, որ Ա.֊ն փորձում էր հայերեն սովորել։ Ամեն օր մի տառ էի ուղարկում, որ իբր օգնեմ։ Հիշում եմ նաև, որ գրքեր էր խորհուրդ տալիս կարդալ։ Ու կարդում էի։

Իսկ մինչ այդ Ա.֊ն նաև Դանիայում է ապրել։ Հետագայում իմ՝ այստեղ հայտնվելը պատահականություն էր, բայց և ավելի հեշտ էր, որովհետև Ա.֊ն լիքը բան գիտեր, որ ես չգիտեի, ու օգնում էր խորհուրդներով։ Ամիսներ անց Ա.֊ի մեկ այլ մտերիմ ընկերուհի՝ Մայան տեղափոխվեց Դանիա։ Ա.֊ն մեզ ծանոթացրեց, ու մենք էլ մտերմացանք։ Մայան հիմա Բրյուսելում է։ Կարոտում եմ նրան։

Բայց որոշ ժամանակ անց Ա.֊ն անհետացավ։ Գիտեի, որ Մերձավոր Արևելքում է, ինչ֊որ ՀԿ֊ում էր աշխատում։ Կորել էր ֆեյսբուքից, մեյլեր չէր գրում։ Ծննդյան օրվա վերջին շնորհավորանքին էլ չէր պատասխանել։ Ես ու Ա.֊ն միշտ իրար շնորհավորում ենք, ու դա եզակի դեպքերից է, երբ կարող ես ասել՝ քոնն էլ։ Բայց այդ մի անգամը պատասխան չեկավ։ Մայային հարցրի, թե արդյոք տեղյակ է։ Ասաց՝ հա, Պրահա է տեղափոխվել։

Ա.֊ին երկրորդ անգամ տեսա այս տարի Պրահայում։ Մեյլ էի գրել, ստացել էր, պատասխանել։ Փետրվարին պիտի Պրահա գնայինք, գրեցի, որ հանդիպենք։ Էնքա՜ն հավես էր ժամերով Պրահայում Ա.֊ի ու Մորթենի հետ զբոսնելն ու զրուցելը։ Էնքա՜ն ջերմ էր, էնքա՜ն մտերմիկ, որ ուղղակի չէի ուզում՝ օրը վերջանա։ Ու էնքա՜ն տարօրինակ էր իմ մանկության քաղաքը նորից վերադառնալն արդեն Մորթենի ու Ա.֊ի հետ։

Պրահայից հետո Ա.֊ի հետ նորմալ կապ եմ պահում։ Շաբաթը մի քանի անգամ գրվում ենք (երևի ոչ մեկի հետ այդքան հաճախ չեմ շփվում)։ Ինչու՞ էսքանը գրեցի։ Ուղղակի ուզում էի ասել, որ Ա.֊ն իմ սիրելի մարդկանցից է։ Ինքն այն մարդն է, որը ոչ միայն գիտի, որ աշխարհում լիքը բաներ կոտրված են, այլև իր հնարավորության սահմաններում ամեն ինչ անում է այն փոխելու համար։

Ես տեսել եմ նրան բնական աղետներից հետո տարբեր երկրներում կամավորություն անելիս։ Տեսել եմ թույլերի ու մերժվածների կողքին կանգնելիս։ Տեսել եմ նաև բողոքի ցույցերում՝ զանազան հարցերի համար պայքարելիս։ Ա.֊ն էն անվախ ու ուժեղ կինն է, որին ուզում եմ նմանվել ու որից սովորելու լիքը բան ունեմ։

Ա.֊ին երրորդ անգամ կտեսնեմ օգոստոսին, այս անգամ արդեն Կոպենհագենում։

Պիտակներ:

Flag Counter

Աշխատանքային արգելոց

Ակադեմիան տխուր տեղ է։ Սկզբում նկատում ես, որ դժվար է դրսի մարդկանց հետ շփվելը, հետո սկսում ես հետները չշփվել, իսկ ավելի ուշ նույնիսկ ակտիվ կերպով խուսափում ես նրանցից ու մնում քո ակադեմիական պղպջակում երջանիկ անտեղյակության մեջ։

Իսկ ավելի ճիշտ՝ գիտակցում ես, որ բնակչության մեծ մասը քեզնից տարբեր է, ու դու ես outlier֊ը, ոչ թե նրանք։ Գիտակցում ես, որ ակադեմիայից դուրս մարդկանց հետ շփվելու հմտություններդ կամաց֊կամաց մոռանում ես։ Բայց էլ չես փորձում հետ բերել. քեզ պե՞տք է որ։ Քեզ պե՞տք են բոլոր նորմալ մարդիկ իրենց նորմալ հոգսերով, աջականները, ծաղիկ֊թիթեռ պոստողները, անտիվաքսերը, ֆաշիստները։ Քեզ համար հանգիստ ապրում ես քո պղպջակում, որտեղ բոլոր մարդիկ իրար նման են մտածում, իսկ եթե նույնիսկ որոշ հարցերում համաձայն չեն, քեզ նման են բանավիճում, ընդհանուր լեզու գտնելը հեշտ է։

Ընկերուհուս (էլի ակադեմիայից) երբ մի անգամ ասացի, որ ակադեմիայից դուրս մարդկանց հետ չեմ կարողանում շփվել, ասաց, որ էլիտիստ եմ։ Ասացի՝ էլիտիզմ չկա, էստեղ ինչ֊որ հատկանիշի բացակայություն է, ոչ թե առկայություն, որը հեռու է պահում ինձ ակադեմիայից դուրս մարդկանցից։ Ընկերուհիս ասպիրանտուրայից հետո թողեց ակադեմիան, ես՝ չէ, բայց դեռ մի քանի ամիսը մեկ հանդիպում ենք իմ կամ նրա տանը։

Շեֆիս ասացի, որ ակադեմիայում հավաքված մարդիկ իրար նման են։ Ասաց՝ կան հետազոտություններ, որ իրոք բոլորս ընդհանուր անձնային հատկանիշներ ունենք։ Թվարկեց հատկանիշները. ստեղծագործ, բարեխիղճ, ինտրովերտ, նևրոտիկ և միայն էմպաթիայի մակարդակով են տարբերվում։ Գործընկերուհուս ասացի՝ բոլորս իրար նման ենք։ Ասաց՝ ակադեմիան աշխատանքային արգելոց է մեզ նման մարդկանց համար, որոնք ուրիշ ոչ մի ոլորտում ֆունկցիոնալ չեն։

Մեկ֊մեկ մտածում եմ՝ ի՞նչ կլինի, եթե ակադեմիայում չմնամ։ Ասենք, դուրս գամ ու նորմալ մարդ դառնամ։ Բայց մեկ֊մեկ էլ մտածում եմ ակադեմիան թողնողները հենց մեր միջի քչից֊շատից նորմալներն են, նրանք, ովքեր իրական աշխարհի հետ կապը չեն կորցրել նաև ակադեմիայում եղած ժամանակ։ Իսկ մյուսներս կամաց֊կամաց ավելի ենք կորում։ Կամաց֊կամաց ավելի ենք փակվում մեր պղպջակում։ Մենք միմյանց համար ընկերներ ենք, թշնամիներ, գործընկներներ, հեղինակություններ, ուսուցիչներ, աշակերտներ, մենթորներ։ Ու տվայտվում ենք մեր աշխատանքի անկայունությունից, բայց սիրում ենք այն։ Մենք անվերջ հետաքրքրասեր ենք։ Կարդում ենք բոլոր լուրերը։ Կարդում ու ջղայնանում։ Ջղայնանում, որ մյուսները մեզ նման չեն։ Բայց մենք փոքրամասնություն ենք։ Գիտելիք ստեղծող փոքրամասնություն։ Մտածելուց բացի ուրիշ ոչինչ չկարողացող փոքրամասնություն։

Պիտակներ:

Flag Counter

Ֆեյսբուքիս ֆիդում որտեղից որտեղ գովազդ հայտնվեց, թե՝ մայիսի 18֊ին Վեգայում Any Other֊ը համերգ է տալու։ Անունը կյանքում չէի լսել, բայց կատարողի արտաքին տեսքից ենթադրեցի, որ հավանաբար դուրս կգա, սկսեցի փորփրել։ Առաջին երգը, որ աչքովս ընկավ Something֊ն էր.

Երգը լրիվ 90֊ականների երաժշտությունն էր հիշեցնում։ Ու էնքան դուրս եկավ, որ շարունակեցի փորփրել, որ տեսնեմ՝ արժե՞ համերգին գնալ։

Պարզեցի. Any Other֊ը իտալացի երգչուհի֊երգահան Ադել Նիգրոյի նախագիծն է։ Մինչև այժմ երկու ալբոմ ունեն թողարկած, որոնցից առաջինը թողարկվել է, երբ Ադելը դեռ քսանմեկ տարեկան էր, իսկ երեկ արդեն քսանհինգ դարձավ։

Երաժշտական քննադատներն Any Other֊ը համեմատում են 90֊ականների ինդի հնչողության ու ժամանակակից Վաքսահաչիի գրչի հետ (հանուն արդարության ասեմ, որ Վաքսահաչին էլ 90֊ականների հնչողություն ունի, մի օր էլ առանձին նրա մասին կգրեմ)։

Any Other֊ն իտալական երաժշտական աշխարհից առանձնանում է նրանով, որ երգերը բացառապես անգլերեն են, ազդեցությունն էլ անգլո֊ամերիկյան է։ Այնուամենայնիվ, Ադել Նիգրոն նաև իր ուրույն ձայնն ունի. երգերը անկեղծ են ու հուզական, հաճախ շատ ուղիղ, երեսին շրմփացնող բառերով։ Կատարելիս Ադելը չի խնայում հույզերը ու ամբողջությամբ դրանք փոխանցում է վոկալով։

Անցյալ տարի թողարկվել է Any Other֊ի երկրորդ ալբոմը՝ Two, Geography։ Թեև նույն անկեղծությունն ու հուզականությունը պահպանված է, բայց հնչողությունը մի քիչ փոխվել է. ավելի շատ գործիքներ ու ջազային տարրեր են ավելացել (ալբոմային տարբերակում, ի դեպ, բոլոր գործիքներն Ադելն ինքն է նվագում)։

Ներքևում Two, Geography ալբոմի առաջին սինգլն է՝ Walkthrough։ Բավական միօրինակ տողերով, որտեղ միայն ձայն ինտոնացիան է փոխվում, երգչուհին ունկնդրին է փոխանցում դեպրեսիայի ողջ ողբերգությունը՝ ոչինչ չզգալու առաջացրած անտանելի ցավը։

Any Other֊ի գործունեությունն էդպես մանրամասնորեն ուսումնասիրելուց հետո որոշեցի. մայիսի 18֊ի մնացած բոլոր պլաններս թողնում եմ մի կողմ ու գնում համերգին։

Իսկ Վեգայի ամենափոքր համերգասրահում հազիվ երեսուն հոգի կլիներ, որոնցից շատերը համերգը բացող դանիացի Սարա Լյուին լսելու էին եկել։ Any Other֊ը լրիվ անծանոթ էր դանիական հանդիսատեսին, իսկ օրն այնքան էլ հարմար չէր. Վեգայի մյուս երկու դահլիճներում էլ համերգ կար, իսկ որ երաժշտասերներն էլ համերգ չէին գնացել, «Եվրատեսիլով» էին խառը։ Բայց դա չխանգարեց, որ Any Other֊ը հոյակապ համերգ տա։ Ադել Նիգրոն նույն ձայնային ելևէջներն օգտագործում էր նաև բեմի վրա՝ դահլիճին փոխանցելով ամենաուժեղ հույզերը, այն աստիճանի, որ դրանցից պաշտպանվելու համար հանդիսատեսը կամաց֊կամաց հեռանում էր բեմից։

Բավական կարճ տևած համերգի ընթացքում կատարեցին հիմնականում հենց երկրորդ ալբոմի երգերը ու վերջում միայն անդրադարձան երկու հին երգերի։ Դրանցից մեկը Something֊ն էր, որը վերևում տեղադրել եմ, մյուսը՝ Sonnet #4֊ը։ Վերջինիս ժամանակ խմբի բոլոր երաժիշտները հեռացան բեմից, ու Ադել Նիգրոն միայնակ կատարեց այն՝ ակուստիկ կիթառով։

Համերգից հետո երկու ալբոմների վինիլները գնեցինք ու մի երկու բառ փոխանակեցինք Ադելի հետ։ Մորթենն է ասում է՝ չեմ հավատում, թե իտալացի է, շատ ամերիկյան էր շարժուձևը։ Բայց Ադել Նիգրոն մաքուր իտալացի է, Իտալիայում մեծացած։ Ասում եմ՝ երևի այն ինտրովերտ երեխաներից է, որ ամբողջ պատանեկությունն անց է կացրել անգլոամերիկյան ռոք լսելով։

Ու հիմա ուզում է Իտալիայի սահմաններից դուրս գա։ Եվ արդեն ստացվում է։

Flag Counter

Կոպենհագենի ֆրանսիական գրախանութ֊սրճարանը ժամանակին իմ սիրած վայրերից էր։ Երբ դեռ ասպիրանտ էի, հաճախ գործից շուտ էի դուրս գալիս, որ հասցնեմ մինչև փակվելը մի բաժակ սուրճ խմել։ Նստում էի պատուհանի մոտ ու գրում ժամերով։ Էնտեղ են գրվել շուտով լույս տեսնելիք գրքիս պատմվածքներից շատերը։ Գրվել են նաև լիքը խզբզոցներ՝ որպես իմ կյանքից վռնդված մի տղայից ապաքինվելու միջոց։

Այդ գրախանութից գնել եմ Պատրիկ Մոդիանոյի գրքերից ու Փոքրիկ Նիկոլայի բացիկներից։ Փորփրել եմ գրադարակները՝ փնտրելով Ֆուադ Լարուիի՝ Գոնկուր մրցանակ ստացած գիրքը։ Ու էդպես էլ չեմ գտել։ Մի անգամ նաև մոռացել եմ քրուասանի համար վճարել, հիշել, վճարել եմ հաջորդ այցելությանս ժամանակ։

Մի ժամանակ ֆրանսիական գրախանութ֊սրճարանն իմ առօրյայի մի մասն էր, բայց միայն մի ժամանակ ու շատ վաղուց։ Այնուամենայնիվ, շարունակում էի ստանալ նրանց նորությունները ու ամեն անգամ բացում էի մեյլերը, ուշադիր կարդում։ Ստուգում էի, թե ով է հերթական հյուրը լինելու. մի օր գուցե Ֆուադ Լարուին գա։

Իսկ մինչ այդ ամեն գրախանութ մտնելիս ֆրանսիական բաժինն էի փնտրում։ Ֆուադ Լարուիի գրքերը հայտնաբերելը հոբբիի նման բան էր դարձել։ Արդեն չեմ էլ հիշում՝ գրքերը գտնու՞մ էի ու չէի՞ առնում, թե՞ չէի էլ գտնում։ Տարօրինակ զգացողություն էր գրողի հետ մի էդպիսի անձնական կապ ունենալը, որից ինքը բնավ տեղյակ չէր։

Բայց մի օր զանազան մեյլերիս մեջ տեսա գրախանութ֊սրճարանի հերթական նամակը. Ֆուադ Լարուին իրենց հաջորդ հյուրն է։ Ուզում էի Կոպենհագենում լինել այդ օրը, ուզում էի ներկա գտնվել միջոցառմանը, բայց ծրագրել էինք, որ Օրհուսում ենք լինելու։

Հանգամանքներն այնպես դասավորվեցին, որ Կոպենհագենում հայտնվեցի ու գնացի միջոցառմանը։ Երևի ներկաներից ամենաերիտասարդը ես էի. մյուսները դանիացի թոշակառուներ էին։ Անկյունում թաքնված լսում էի, թե ինչպես է Լարուին պատմում իր՝ սև, թե սպիտակ լինելու մասին։ Խոսում էր ինտեգրացիայից, թե ինչպես արևմտյան մշակույթները լրիվ արհամարում են արաբական մշակույթը, ու Եվրոպայում ծնված արաբ երեխաները մեծանում են անլիարժեքության բարդույթով, որովհետև իրենց ծնողների մշակույթով հնարավոր չէ հպարտանալ։ Պատմեց նաև իմիգրանտ լինելու դժվարություններից, թե ինչ ահավոր է, երբ հանկարծ շուրջդ ամեն ինչ անծանոթ է։ Պատմեց, թե ինչպես երկրաշարժի ժամանակ, երբ հայրը եկել է, որ բոլորին արթնացնի, դուրս տանի, ինքը վեր է կացել, գիրքը վերցրել ու սկսել կարդալ. երկրաշարժն իրեն մեկ էր։ Ու վերջապես պատմեց, թե ինչպես 2010֊ին մի հեռախոսազանգով իրեն հայտնեցին, որ իր՝ «Մի տարի ֆրանսիացիների մոտ» գիրքը ներկայացվել է Գոնկուրի, բայց մրցանակը Միշել Ուելբեքին են տալու։

Այն ժամանակ Ուելբեքը դեռ հայտնի չէր, բայց լսել էի նրա մասին, որովհետև գնացել էի Ֆրանսիայի դեսպանատան՝ գրական մրցանակների մասին կազմակերպած միջոցառմանը։ Այն ժամանակ ֆրանսերեն դեռ լավ չէի հասկանում ու միակ բանը, որ հասկացա միջոցառումից, այն էր, որ Ուելբեքի «Քարտեզը և տարածքը» Գոնկուր մրցանակ էր ստացել։ Այն ժամանակ չէի լսել Ֆուադ Լարուիի մասին։ Չէի լսել, որովհետև չէի ճանաչում նրա եղբորը։

Հարցազրույցից հետո տեսա, որ գրքերը վաճառքի են դրված։ Չկար այն մեկը, որ փնտրում էի։ Բայց կային գրքեր, որոնք հայտնվել էին վերջին երեք֊չորս տարիների ընթացքում, երբ Լարուիի գրական գործունեությանն այլևս չէի հետևում։ Գնեցի գրքերից մեկը ու մոտեցա, որ ստորագրի։ Ինչպես միշտ, անունս գրելու դժվարություններ։ Հարցրեց, թե արդյոք կուզենայի, որ կոնկրետ բան գրի գրքի մեջ։ Ասացի՝ չէ, բայց ես ձեր եղբորը ճանաչում եմ։ Ֆոտո արեց, ասաց՝ կուղարկի նրան։

Ֆոտոյում ես եմ ու Ֆուադ Լարուին, ժպիտները դեմքներիս, գրքերը բռնած։ Եղբայրը կստանա այդ նկարը որպես պատասխան այն էլեկտրոնային նամակի, որին հինգ տարի առաջ այդպես էլ չպատասխանեցի։ Գտա այդ անպատասխան նամակը, գտա պատասխանիս սևագիրը. «Ուրախ եմ, որ ստացա նամակդ»։ Եվ այնքա՜ն շատ էի ուզում մի օր գրել. «Ֆրանսերենը մոռանում եմ, ինչպես քեզ եմ մոռանում»։ Ու չեմ հիշում՝ գրեցի՞, թե՞ ոչ. ֆրանսերենը հաստատ ավելի քիչ եմ մոռացել։

Պիտակներ:

Flag Counter

Պորտո

Պորտոյի նման քաղաք չկա աշխարհում։ Էստեղ ամեն ինչ մի տեղում է. գեղեցկություն, հնություն, խորհրդավորություն, զբոսաշրջիկներ, անգլերեն չխոսող տեղացիներ, լքված տներ, փողոցային կատուներ։ Պորտոյում շունչդ կտրվում է ստեղծագործականությունից, ու ինքդ քեզ հարց ես տալիս, թե ինչու ամենահայտնի ֆիլմերն ու գրական ստեղծագործությունները Փարիզում, Նյու Յորքում կամ Լոնդոնում են տեղի ունենում, բայց ոչ երբեք Պորտոյում։ Ուզում ես գրել Պորտոյի մասին։ Ուզում ես պատմություններ հյուսել իրար վրա լցված կարմիր տանիքների, կոտրված ապակիներով պատուհանների, անծանոթ բակ տանող աստիճանների ու մեքենաների տակ պառկած կատուների մասին։ Պորտոյում քեզ տանն ես զգում, բայց չես համարձակվում պատմություններ հորինել. քաղաքի նիստուկացին ծանոթ չես։

Պորտոն այն քաղաքն է, որտեղ ուզում ես ապրել վեց ամիս ու ստեղծագործել։ Հենց վեց ամիս, որովհետև այդքան ժամանակ է պետք քաղաքի առօրյայի մեջ խրվելու, բայց ինքդ քեզ չկորցնելու համար։ Վեց ամիս, որ բոլոր փողոցային կատուներին անուններով իմանաս, դռների դիմաց նստած տատիկներին բարևես ու չկորես խճճված փողոցներում։59650925_320771901947618_9096736506680180736_n.jpg
Լուսանկարը Լիլիթ Եզեկյանի

Պիտակներ:

Flag Counter
Երբ դեռ դպրոցական էի, մեր հարևանի աղջիկը հաճախ էր դասագրքերն ու տետրերը ձեռքին գալիս ինձ մոտ, որ տնայինները գրեմ։ Ընդհանրապես, մեր հարևանները հայտնի էին սերնդեսերունդ իրենց ոչ փայլուն մտավոր ունակություններով, իսկ մերը հայտնի էր իր ակադեմիական հաջողություններով։ Դրա համար մեր ընտանիքի՝ իրենց տնայիններն անելը սերնդեսերունդ փոխանցվում էր։ Բայց երբ մեր հարևանի աղջիկը դասագրքերով ու տետրերով գալիս էր մեր տուն, նրա տնայինները չէի գրում։ Նստում էի կողքը ու երբեմն ժամերով դասը բացատրում էնքան, մինչև մաթեմատիկայի գոնե պարզագույն, երբեմն էլ միջին բարդության վարժությունները կարողանում էր գրել կամ հայերենից շարադրություն հիշեցնող ինչ֊որ տեքստ էր ստանում։ Իհարկե, երբեք տնայինների համար «գերազանց» չէր ստանում, բայց ստացած «3»֊ներն ու «4»֊երը լրիվ իր վաստակածն էին։
Ես էս դեպքը հիշում եմ ամեն անգամ, երբ հանդիպում եմ «թույլ» ուսանողի։ Յոենսուում դասավանդելիս ինձ մոտ էր եկել Խրոնինգենի կոորդինատորն ու հարցնում էր, թե ովքեր են «թույլ» ուսանողները, որ լրացուցիչ ուշադրություն դարձնեն։ Ես հերթով թվարկեցի բոլոր ուսանողների ուժեղ ու թույլ կողմերը ու մի քանի անգամ շեշտեցի, որ կուրսում թույլ ուսանող որպես էդպիսին չկա ու որ ոմանց ցածր գնահատականները մի շարք այլ գործոններով են պայմանավորված (եվրոպական կրթական համակարգին ու մասնավորապես ֆիննականին անծանոթ լինելը, նոր երկիր տեղափոխվելու պատճառով ադապտացիայի խնդիրները, հոգեկան խնդիրները, ինքնավստահության խնդիրները և այլն), ու խնդրեցի, որ հատկապես այս հարցերում ուշադիր լինեն։
Բայց իմ փորձերը ձախողվեցին, ու մտավախությունս, ցավոք, արդարացավ, որովհետև ուսանողներիցս առնվազն մեկը դասակարգվեց որպես «թույլ»։ Ինչ խոսք, իր բոլոր փորձերն էդպիսի տպավորություն չթողնելու բավական խղճուկ էին ու անհաջող. արևմտաեվրոպական կրթական համակարգին ծանոթ չլինելով՝ ահագին ջանքեր էին պահանջվում նրանից էդ համակարգին ինտեգրվելու ու տպավորություն թողնելու համար, բայց ինքն էնքան ուրիշ աշխարհից էր եկել, որ էդ ինտեգրումը մի քանի ամսում տեղի չէր ունենալու։
Յոենսուում էդ բոլորը տեսնում էի ու իմ աշխատանքային պարտականություններից դուրս գալով՝ փորձում էի օգնել նրան։ Մասնավորապես, քննություններից մեկից անընդհատ կտրվում էր (ընդ որում, առանց գնահատականի քննություն էր, ուղղակի պետք էր ստանալ կիսամյակն ավարտուն համարելու համար)։ Ու շատ լավ գիտեի, որ էդպես էլ անվերջ կտրվելու էր, որովհետև առարկայի նյութերն օնլայն էին գրեթե առանց կոնտակտային դասավանդման։ Դրան էլ գումարենք առարկայից նախնական գիտելիքների իսպառ բացակայությունը։ Ու առարկան պարզապես դարձել էր իսկական մղձավանջ նրա համար։ Դրա պատճառով գիշերները չէր քնում, մյուս առարկաների վրա կենտրոնանալ չէր կարողանում, ամբողջ օրը լացում էր։ Մի անգամ էլ էդպես լացելով ինձ մոտ եկավ։ Հանգստացրի, նստեցի հետը, մի ժամում առարկայի ամբողջ նյութը բացատրեցի։ Հաջորդ օրը քննությունը ստացավ, ու ուսերից մի հսկայական բեռ ընկավ։
Չնայած էս բոլոր դժվարություններին, ես բնավ էս ուսանողիս «թույլ» չէի անվանի։ Ինքը լիքը ուժեղ կողմեր ուներ. լիարժեք տիրապետում էր երկու գրեթե իրար հետ կապ չունեցող թեմաների ողջ տեսությանը, ու թեև մյուսների պես վարժ չէր ակադեմիական տեքստ գրելիս (մի քիչ անգլերենն էր կաղում, ու որոշ չոր օրենքների չէր տիրապետում), բայց մտքերը շատ հետաքրքիր էր կառուցում, էնպես, որ էսսեները կլանված կարդում էի։ Շշմելու բան էր. իրոք հատուկ տաղանդ է պետք ակադեմիական տեքստերն էնպես գրելու համար, որ թե՛ ակադեմիական մնան, թե՛ հավեսով ընթերցվեն։
Բայց Խրոնինգենում սովորություն կա ուսանողների ուժեղ կողմերը ոտնատակ անելու ու թույլ կողմերի համար նրանց պատժելու։ Ժամանակին նույնն ինձ հետ են արել. ինձ հետաքրքրող բոլոր թեմաները հերթով հողին են հավասարեցվել, իսկ պրոյեկտներումս «պատժվել» եմ լեզվաբանական կրթություն չունենալու համար։ Հիմա մտածում եմ, թե որքան թե՛ ես, թե՛ համալսարանը կշահեր, եթե ինձ լեզվաբան չլինելու համար պատժելու փոխարեն քաջալերեին բժշկական գիտելիքներս ներդնել պրոյեկտներիս մեջ (իսկ ուսումնական ծրագիրը դրա հնարավորությունը տալիս է)։
Նույն ուսանողս հիմա էդ վիճակում է։ Շատ խիստ պատժվել է որոշակի հմտությունների չտիրապետելու համար, որոնք եվրոպացի ուսանողներն ունեն, որովհետև մի քանի տարի նույն համակարգում սովորել են։ Իսկ երբ պրոյեկտ անելու համար բարձրաձայնել է իրեն հետաքրքրող թեման, միանգամից խորը արհամարհանքի է արժանացել, ու առաջարկել են փոխել թեման՝ հարմարեցնելով իրենց հետաքրքրություններին (էստեղ էլ հատուկ նշեմ, որ ուսանողի թեման դուրս չէր գալիս դասավանդվող առարկաների սահմաններից), ու հիմա ինքը լրիվ տագնապային վիճակում չգիտի՝ ինչ անի։
Ահավոր ափսոսանք եմ ապրում։ Այս ուսանողը կարող է մեր ոլորտի մի կոնկրետ ենթաոլորտում հրաշալիագույն գիտնական դառնալ, եթե միայն թույլ տան խորանալ իր թեմայի մեջ։ Բայց փոխարենը խցկում են մեկ այլ ենթաոլորտ, որն իրեն շատ չի հետաքրքրում, որտեղ իր ուժեղ կողմերը չեն դրսևորվելու ու որտեղ լիքը հրաշալիագույն գիտնականներ արդեն կան։
Ես չգիտեմ՝ արդյոք ճի՞շտ է այսպես։ Ճի՞շտ է կրթական համակարգում մարդկանց էսպես նվաստացնելը ու ճի՞շտ է ժամանակ տրամադրելու փոխարեն աշակերտներին ու ուսանողներին բաժանել «ուժեղների» ու «թույլերի», ու վերջիններիս պատժել առաջինների արդյունքները չցուցաբերելու համար։ Արդյոք մենք բոլորս որպես հասարակություն ու անհատներն իրենք ավելի շատ չէի՞նք շահի, եթե բոլորի ուժեղ կողմերը գնահատվեին ու ջրի երես հանվեին, ոչ թե ճնշվեին ու ոչնչացվեին, իսկ թույլ կողմերի վրա աշխատանք տարվեր, բայց որևէ մեկը չպատժվեր դրանց համար (ի վերջո, նշածս ուսանողը գիտի իր թույլ կողմերն ու աշխատում է դրանց վրա, բայց արդյունքի հասնելու համար ժամանակ է պետք, իսկ դասերը խեղդում են)։

Պիտակներ:

Flag Counter

Էս հարցից մինչև հոգուս խորքը զզվել եմ։ Սկսած PhD֊իս հարցազրույցից մինչև էսօր անընդհատ էս հարցը հնչում է՛լ հարցազրույցների, է՛լ զանազան խորհրդատվությունների ժամանակ։ Որոշ տեղերում էլ պոստդոկի դիմելիս առանձին փաստաթուղթ պետք է կցեի դիմումիս, որտեղ մանրամասն նկարագրում էի, թե որտեղ եմ լինելու հինգ տարի անց ու ինչպիսի քայլերով եմ հասնելու դրան։

Ամեն անգամ հարցին պատասխանելիս ֆանտազիայիս զոռ եմ տալիս, սիրուն֊սիրուն մտքեր շարադրում, հնարավորության դեպքում նույնիսկ գաղափարներս պատկերների տեսքով ներկայացնում։ Այսօր էլ վորքշոփի ժամանակ նույն առաջադրանքը տվեցին։ Պիտի քսան րոպե նստեինք, մտածեինք, գրեինք, հազար ու մի հարցի պատասխանեինք, հետո էլ խմբով ևս կես ժամ քննարկեինք, կողքից ֆիդբեք լսեինք, թե ինչը ստրատեգիական քայլ կլինի։

Անգամ այդ ամենն անելուց հետո ես իսկապես չգիտեմ, թե որտեղ եմ լինելու։ Ես ամեն օր միտքս փոխում եմ, ամեն օր մի նոր բան եմ մոգոնում։ Դա չի նշանակում, թե որևէ բան ավարտին չեմ հասցնում։ Ո՜չ, հասցնում եմ, բայց հետո միանգամից նորն եմ սկսում, հաճախ՝ հնի հետ ընդհանրապես կապ չունեցող մի բան։ Ես չունեմ մեծ երազանքներ, չունեմ մեծ նպատակներ։ Ապրում եմ միայն այսօրվա օրով, հաճույք ստանում այսօրվա աշխատանքիցս ու փոքր քայլերով առաջ գնում։

Եթե ինձ հինգ տարի առաջ հարցնեին, թե որտեղ եմ տեսնում ինձ հինգ տարի անց, երևի կպատասխանեի Հայաստանի մի որևէ գյուղում հոգեբուժությամբ զբաղվելիս, ընտանիք֊երեխաներով, խախանդ ապրելիս։ Իմ ամենավառ երևակայությունն անգամ ինձ չէր տանի Օրհուսում պոստդոկի։

Երբ ընդամենը մի քանի ամիս անց PhD֊ի հարցազրույցիս ժամանակ հարցրին, թե որտեղ եմ տեսնում ինձ հինգ տարի անց, ասացի՝ պոստդոկ անելիս։ Դժգոհ էին, որ մանրամասներ չտվեցի, որ պատասխանս կոնկրետ չէր ու որ կոնկրետ նպատակներ չունեի։ Բայց հինգ տարի անց ոնց որ թե շատ չեմ շեղվել պլաններիցս, չէ՞։

Նույն կերպ հիմիկվա ղեկավարս ոչ մի կերպ չի կարողանում ինձնից դուրս քաշել, թե որտեղ եմ ինձ տեսնում հինգ տարի անց։ Ախր ապագան ինձ համար իրոք մշուշոտ է, ու անկեղծ ասած մեծ պլաններ կազմելը տրամադրությունս գցում է, մոտիվացիաս պակասացնում ու ինձ մեծ ճնշման տակ դնում։ Գուցե պարզապես բավարարվեմ հաջորդ քա՞յլս պլանավորելով։

Վերջին հինգ տարիների ընթացքում միայն մի բան եմ սովորել իմ մասին. իմ հետաքրքրությունների շրջանակը չափազանց լայն է, աշխատանքային նախընտրություններս՝ ճկուն։ Ու թեև չգիտեմ, թե որտեղ եմ լինելու հինգ տարի անց, միայն մի բանում եմ վստահ. որոշումներիս համար չեմ փոշմանելու։

Պիտակներ:

Flag Counter

Բլոգատեր

byurie
Բյուրակն

Latest Month

November 2019
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Պիտակներ

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com