November 9th, 2010

«Ջուլիետը, մերկ» ("Juliet, Naked", Նիք Հորնբի)

Երբ որևէ լավ երգ ես լսում, ոչ միշտ ես փորձում նույն երաժշտի այլ կատարումներ գտնել, բայց երբ մի լավ գրական գործ ես կարդում, ձգտում ես անընդհատ վերադառնալ հեղինակին մինչև չձանձրանաս կամ չհամոզվես, որ մնացածներն ամեն դեպքում ավելի թույլ են:

Նիք Հորնբին այն գրողներից էր, որի "A Long Way Down"-ն ինձ քիչ թվաց: Հենց այդ պատճառով հաջորդ անգամ արտասահմանում հայտնվելուն պես գնեցի նրա գրքերից ևս մեկը՝ "Juliet, Naked"-ը: Ընդ որում, ընտրեցի պատահաբար, որովհետև կոնկրետ այս մի ստեղծագործության անունը նախկինում չէի լսել:

Պատկերացրեք, չփոշմանեցի: Նիք Հորնբին գրել էր իր նուրբ հումորով՝ բավական հաջող ձեռ առնելով ժամանակակից ֆանատիզմը երաժիշտների հանդեպ, դիպուկ նկարագրելով երկրպագուի վարք ու բարքը, բնավորությունը, անձնական կյանքը: Մյուս կողմում կար նաև կուռքը, որի անհետացման մասին զանազան լեգենդներ էին պատմում, մինչդեռ իրական պատճառը պարզ ու հասարակ էր: Երաժիշտն ինքն էլ իսկական ամերիկացի տիպ էր. ալկոհոլզիմից բուժվող ու բազմաթիվ կանանցով ու երեխաներով, որոնց մի մասին կյանքում մի քանի անգամ էր տեսել: Հետաքրքիր էր նրա վերաբերմունքն էդ ամեն ինչի հանդեպ:

Մտածում եմ՝ վերջը դուրս եկավ, թե ոչ: Հեղինակը լիքը հարցականներ թողեց. գլխավոր հերոսուհի Աննին վերջիվերջո հղիացա՞վ, թե՞ ոչ: Երաժշտին՝ Թաքըրին հետագայում նորից հանդիպե՞ց, թե՞ ոչ: Միայն մի պատասխան է տալիս. այնուամենայնիվ, քսանամյա լռությունից հետո Թաքըրը նոր ալբոմ թողարկեց: Ընդհանուր առմամբ, ամբողջ գիրքը կարելի է ամփոփել այս փոքրիկ մեջբերման մեջ. «Ինքնակենսագրական երգերի մասին ճշմարտությունն այն է, նկատեց նա, որ պետք է ինչ-որ կերպ ներկադ անցյալ դարձնես, պետք է վերցնես որևէ զգացողություն կամ ընկեր կամ կին և փոխակերպես արդեն ավարտված ինչ-որ բանի, այնպես, որ վստահ լինես դրանում: Պետք է դնես ապակե շրջանակի մեջ և այնքան նայես ու մտածես, մինչև կորցնի իր նշանակությունը: Եվ նրան հաջողվել էր այդ անել բոլոր նրանց հետ, ում երբևէ հանդիպել է, ամուսնացել կամ հայր եղել: Կյանքի մասին ճշմարտությունն այն է, որ ոչինչ երբևէ չի ավարտվում մինչև մեռնելդ: Եվ նույնիսկ այդ ժամանակ քո հետևից թողնում ես մի խուրձ չբացահայտված պատմություններ»:

La bohème-ի անգլերեն տարբերակի բառերը հատուկ Վահեի համար

Let me tell of a time
when the world was in rhyme with the sound of our laughter
Montmartre shone above
for forbidden hours of hunger and of love
Unaware in our youth of the sobering truth
of the years that came after
We laughed at other men for we were heroes then
and heaven smiled above

La boheme, la boheme
Oh hungry you, oh hungry me
La boheme, la boheme
See the old world that could not see

All those innocent hearts
who imagined their arts could be casually mastered
I miss them every one
for the sands of time have run away for each and all
But it seems that our schemes were impossible dreams
that could never have lasted
for when we walked at last the great parade had passed
and spring had lost its way

La boheme, la boheme
Someone to care, someone to mind
La boheme, la boheme
We were in love and love is blind

Now and then I return
and the memories burn with a bittersweet aching
I climb the same old stairs
but no-one longer cares
and there's no-one left to great
in the streets where we walked and the bars where we talked
of a world we were making
I stand upon that hill until I drink my fill
and leave it all behind

La boheme, la boheme
Moments of joy, moments of pain
La boheme, la boheme
Nothing can bring them back again