October 27th, 2010

Լեզու սովորելու թերապևտիկ ազդեցությունը

Գրականության մեջ որևէ տեղ չեմ հանդիպել, որ լեզու սովորելը կարող է դրականորեն անդրադառնալ մարդու հոգեկանի վրա: Ոչ էլ լսել եմ, որ որևէ մեկն ասի «իմ փորձից բլաբլաբլա»: Ավելին՝ եթե հաշվի առնենք, որ շատերի համար դա բավական տհաճ գործ է, պետք է որ դեռ հակառակ ազդեցությունն էլ ունենա:

Բայց մի հետաքրքիր երևույթ եմ նկատել. մեր համալսարանի ուսանողներից շատերը սովորաբար վերջին կուրսում սկսում են ինչ-որ լեզու սովորել: Կարող եմ միայն ենթադրություններ անել, թե ինչու է այդպես: Առաջին պատճառն այն է, որ միայն վերջին կուրսում են մոտավորապես կողմնորոշվում, թե ինչ են անելու ապագայում, ու եթե դա կապված է մի պետության հետ, որի լեզուն չգիտեն, ակտիվորեն սկսում են սովորել: Բայց... Նրանցից շատերն ավարտական քննություններից անմիջապես առաջ թողնում են լեզուն ու այդպես էլ չեն վերադառնում: Մյուս պատճառը երևի հենց այդ թերապևտիկ ազդեցությունն է, որի մասին ուզում եմ խոսել:

Չեմ ուզում մյուսների անունից գրել, ոչ էլ ասել, թե պարտադիր այդպես է: Պարզապես կպատմեմ այն ամենը, ինչ զգացել եմ սեփական մաշկի վրա:

Իսպաներեն սովորել սկսեցի վեցերորդ կուրսում: Իսպանիա կամ որևէ այլ իսպանախոս պետություն մեկնելու նույնիսկ ամենահեռու մտադրությունները չունեի: Ուղղակի սկսեցի ու վերջ: Հետո արդեն իսպաներենի դասերն ինձ համար փախուստի վայր էին: Այնտեղ ոչ ոք չէր խոսում թեստերից, հանձնաժողովներից, հնարավոր կտրվելուց, հարցաշարերից և այլնից: Ավելին՝ այնտեղ ոչ ոք չէր խոսում այն լեզվով, որով կարող էին այս ամենի մասին անվերջ հարցեր տալ: Ու երևի հենց այդ դասերն էին փրկում, որ մյուսների համեմատ թեթև տանեմ սպասվելիք փորձությունը: Կարողանում էի ցրվել, կտրվել ընդհանուր լարվածությունից:

Հետո եկավ անգլերենը... Քանի որ ի սկզբանե որոշել եմ այս գրառումս բաց պահել, չեմ մանրամասնի, թե ինչու հանկարծ որոշեցի IELTS հանձնել: Իմացողներն ինձ կհիշեն անցյալ տարվա սեպտեմբեր-հոկտեմբերին: Հա, քննության պատրաստվելն օգնում էր, որ ցրվեմ: Հաճախում էի Ջոանի դասերին, անգլերենի ակումբներին, ամբողջ օրը կարդում, բլոգումս անգլերեն գրում: Ու կարծես IELTS-ը ոչ թե արտասահմանում ընդունվելու համար էր, այլ այն ժամանակ ինձ անհանգստացնող խնդիրներից ազատվելու:

Երբ երկու համալսարաններն էլ ինձ մերժեցին, առանց երկար-բարակ մտածելու որոշեցի լրջացնել ֆրանսերեն սովորելս: Էլի հաստատ չգիտեի, թե ինչի համար: Իհարկե, հեշտ ու հասկանալի պատճառ կար. որ մյուս տարի Բելգիայի ծրագրին դիմեմ: Բայց ես հո շատ լավ գիտեի, որ իրականում դա փախուստի ևս մեկ միջոց էր: Փախուստ իմ անհաջողությունից, ցածր ինքնագնահատականից (Տաիշ, չխփես), մտահոգությունից ու դեպրեսիայից: Եվ ստացվեց, գիտե՞ք:

Հիմա զգում եմ, որ ինչքան էլ շատ ժամանակ խլի ֆրանսերենը, այն նախատեսված է իմ սեփական հանգստության համար: Ու օրվա ընթացքում ինչքան շատ ժամանակ եմ տրամադրում այդ լեզվին, այնքան վատ է վիճակս, հետևաբար փախուստի համար ավելի մեծ ուժեր են պետք: