April 18th, 2010

"A Long Way Down" (Nick Hornby)

Քանի որ մի քանի օր առաջվանից սկսած ուղեղս էնպես է կախել, որ հայերեն բառերը մոռանում եմ, ու նույնիսկ սովորական խոսակցական լեզվուն գործածելիս երկար պաուզաներ եմ տալիս, որ անգլերեն արտահայտություն չանեմ, Նիք Հորնբիի գրքի վերնագիրն էսպես անթարգման եմ թողնում: Հուսով եմ՝ ոչ ոք չի նեղանա:

Գիրքը նվեր եմ ստացել երկուսուկես տարի առաջ գերմանացի ընկերուհուցս՝ Աննիից, բայց մինչև վերջերս մոտս չէր, դրա համար նոր եմ կարդում: Աննին որ իմանա, զարմանալու է, ինչպես զարմացավ, երբ Փոլ Օսթերը նվեր ստանալուց մի տարի հետո կարդացի:

Շտապեմ ասել, որ գժոտ գիրք էր: Գերժամանակակից գրականություն կարդալու հավես բաներն էլի մեջը կային. մեզ ծանոթ երաժիշտներ, գրողներ, ֆիլմեր: Բայց դե գրքի գլխավոր արժանիքը բնավ դրա մեջ չէ:

Սկսվում է այսպես. չորս հոգի բոլորովին տարբեր պատճառներով, տարբեր տարիքի Նոր տարվա գիշերով՝ նույն պահին, որոշում են նույն տեղից ներքև նետվել: Ու քանի որ հայտնաբերում են, որ մենակ չեն, ինքնասպանությունը ձախողվում է: Դրանից հետո տարբեր իրադարձություններ են զարգանում, որոնք գուցե այնքան էլ հետաքրքիր չէին լինի, եթե նախապես չիմանայիր, որ գլխավոր հերոսները սուիցիդալ մտքեր են ունեցել: Հավեսն էն էր, որ նրանք բոլորը չափից դուրս տարբեր մարդիկ էին... էնքան, ինչքան ընդհանրապես հնարավոր է մեկից տարբերվել: Էդքանով հանդերձ, նրանցից ոչ մեկն իդեալական չէր: Լրիվ բնական մարդիկ էին՝ իրենց բազմաթիվ թերություններով, մտքերով, կյանքով: Գրքի կառուցվածքն էլ էր յուրահատուկ. պատմությունը զարգանում էր չորս դեմքով, այսինքն՝ հատված առ հատված գլխավոր կերպարներն իրար հետևից շարադրում էին՝ ցույց տալով իրենց սեփական մոտեցումը, կարծիքը: Գրողը չէր ալարել, յուրաքանչյուրի համար առանձին բառապաշար, շարադրելու առանձին ձև էր հորինել:

Չնայած վերջիվերջո նրանք բոլորն էլ որոշում են ապրել, բայց իրենց կյանքերում ինչ-որ յուրահատուկ մեծ փոփոխություն տեղի չի ունենում, չեն վերականգնում այն, ինչ կորցրել էին, ինչի համար ուզում էին մեռնել: Վիպակի սիրունությունը հենց դրա մեջ է, որ անիմաստ տվայտանքներ, ռոմանտիկա, անհավատալի հաջողություններ չկան: Ընդամենը փոքրիկ փոփոխություններ, որոնք ստիպում են նրանց ապրել:

Ընդհանրապես, շատ հազվադեպ է լինում, որ գրքերի վերջերն ինձ դուր են գալիս: Էս էդ դեպքերից էր: Ոչ մի ավելորդ վերամբարձություն, ոչ մի անիմաստ եզրակացություն... Ընդամենը հերոսներից մեկը՝ Մարտինը, նկատում է, որ London Eye-ը թեև կանգնած է թվում, բայց իրականում շատ դանդաղ շարժվում է...

Մի քանի մեջբերում անեմ: Կներեք չթարգմանելու համար:Էս մեկը, որն ինձ ամենաշատը դուր եկավ, կարող եք կարդալ այստեղ: Իսկ հիմա մյուսները.

Collapse )

Հ.Գ. Նույն հարցը. հաջորդն ի՞նչ կարդամ: Բայց մի բան առաջարկելիս ռեկլամ արեք, որ հասկանամ՝ ուզում եմ, թե չէ: Թե չէ լիքը բան կա ձեռքիս տակ, բայց զգում եմ, որ չեմ ուզում: