December 7th, 2007

(no subject)

Մի տեսակ չգիտեմ ոնց բացատրեմ… Ի՞նչ զգացողություն է, երբ գրածդ տպագրված ես տեսնում: Ուրախությու՞ն, հպարտությու՞ն… Չէ՛, դա քիչ է ու չափից դուրս դրական: Ինչ-որ զզվելիություն էլ կա. դու տեսնում ես մի գործ, որը երկու օր առաջ չափանազանց ծիծաղելի ու պարզունակ է թվացել: Հետո գալիս է օտարացումը. սա այլևս քոնը չէ:
Երբ դեռ տպագրված չէր, կարող էիր հանգիստ վերահսկել, թե ով կկարդա, ով՝ ոչ, վերամշակել առանձին-առանձին յուրաքանչյուր ընթերցողի համար: Իսկ հիմա դու քո գրածի տերը չես. չգիտես, թե ով կկարդա, ինչ կմտածի: Սա այլևս քոնը չէ: Նվիրել ես հասարակությանը:

(no subject)

Ok, I'm going to write anyway... And I'm going to do it in English. Don't blame, me please. I'm too English today. I have no idea where it came from but suddenly I realized that my thoughts are in English. And the worst of all was that I was praying in English. A famous writer said that one should write in the same language as he prays. My prayer was not in Armenian.
So... what do I have to tell you? I'm afraid there's nothing I can share except from bitterness and emptiness. That's how I've been lately. I'm in a weird mood. I might seem happy and smiling but.... pffff... I really don't want to write anymore. See you later