September 25th, 2007

Իմ իմացած ամենաճշմարիտ նախադասությունները

Do not worry. You have always written before and you will write now. All you have to do it is write one true sentence. Write the truest sentence that you know.
Ernest Hemingway

Իսկ ես սկուտեղը ձեռքիս մոտենում եմ քեզ: Մատուցում եմ իմ խառնշտորած մազերը որպես նախուտեստ:
******************
Ապրածս վերջին շաբաթվա (ամսվա՞) ֆիլմն եմ դիտում՝ տեղ-տեղ առաջ տալով: Գալիս է Զոյան՝ իր հսկայական մարմնով, բարի՜-բարի՜ դեմքով ու կիրթ ժպիտով, նրան խնամող ու ամեն տեղ քիթը խոթող քույրը, բժիշկը, որին երբ մեկը Սմբատ անվանեց, նա զայրացավ, ասաց, որ ինքը բժիշկն է, ոչ թե Սմբատը…
Բայց այս կադրերը շատ կտրտված են: Տեսաերիզը կա՛մ հին է, կա՛մ անորակ:
**********************************
Ես անձեռոցիկով սրբում եմ դեմքս: Եվ այն կարծես պատճենահանող սարք լինի. դեմքս տպվել է վրան: Նայում եմ հայելու մեջ… Ուրիշն է: Մաքրվել է դեմքս (դիմա՞կս): Հետաքրքիր է՝ քանի՞ շերտ կարող եմ սրբել այսպես: Հետո գուցե անձեռոցիկն անզոր դառնա, և ես ստիպված կլինեմ քերել: Բայց ու՞ր կհասնեմ: Մի՞թե գլուխս կփոքրանա, կանհետանա, և երբ արդեն ոչինչ չի երևա, դա իմ իսկական դեմքը կլինի:
*********************************************
Շուրջս ճանճեր են բզզում, երբեմն-երբեմն նստում ինձ վրա, անգամ շուրթերս համբուրում: Քամին նուրբ է, շոյում է, մազերովս ծածկում դեմքս: Արցունք է պոկվում աչքիցս, սողում դեպի քունքս, խառնվում մազերիս, գլուխս թրջում: Իսկ ես սխալմամբ կարծում էի, թե արյուն է…
*********************************************
Երկու անցյալներս խառնվել են իրար: Միաձուլվել են, դարձել մի ստվեր, որը ծածկում է դեմքիս ժպիտը… Այն պայծառ ժպիտը, որն առավոտյան էի նկարել:
Ես չգիտեմ՝ ուր գնամ, որտեղ թաքնվեմ, որ անցյալի կրակից կայծեր չթռրեն դեմքիս…
…Ու երբ բոլորը պարում են, իսկ դու դուրս ես գալիս և աստիճաններին նստում, ոչ ոք, ոչ նույնիսկ քո պատմության գլխավոր հերոսները, չեն էլ պատկերացնում, որ երկու անցյալներ միաձուլվում են ու կործանում քո վերջին վերակենդանացումը:
**********************************************
Ու ես սուզվում եմ մի հսկայական օվկիանոսում: Հեռու եմ բոլորից: Թեև խեղդվողն անկախ ամեն ինչից ենթագիտակցաբար բղավում է, օգնություն խնդրում, ես լռում եմ. չեմ մեռնում: Իջնում եմ կամաց, դանդաղ, որ չարթնացնեմ հատակում քնած ձկներին: Ջուրը սառն է, բայց շուտով իմ գրկում կտաքացնեմ նրան… Եվ մենք իջնում ենք գրկախառնված՝ ես և օվկիանոսը: