September 20th, 2007

(no subject)

Վերցնում եմ մի հսկայական մուրճ ու բառերս մեխում եմ դեմքիդ, որ լավ հասկանաս: Ահա կամաց-կամաց դրանք խրվում են մաշկիդ մեջ, բայց դու ծիծաղում ես: Մոռացել էի, որ եթե դու ընդհանրապես ոչինչ չես զգում, ապա անիմաստ է սպասել, որ դեմքիդ դաջված բառերը որևէ բան կառաջացնեն քո մեջ: Դու տեսնում ես հոսող արյունը: Գիտես, որ պետք է ցավի, բայց շարունակում ես ծիծաղել. ոչինչ չես զգում, ոչինչ: