June 29th, 2007

(no subject)

Երկու օր տատիկիս տանը մնալը կարծես ինձ բուժեց: Ինչո՞վ էի զբաղվում ամբողջ ժամանակ: Կարդում էի, գրում, հետո նորից կարդում, քնում, արթնանում, կարդում, գրում, ուտում, գրում, կարդում… Մինչև որ այսօր հայրս եկավ: Տարօրինակ է, բայց կարոտել էի նրան:
Արդեն պարզ է ինձ համար, որ Ակումբ մտնելն ինքնասպանություն է. այնտեղ եմ լարվում, ներվայնանում, գժվում: Մի տեսակ անառողջ մթնոլորտ է: Իսկ վաղը կհավաքեմ տատիկիս տանը գրածս: Չեմ կարծում, թե որևէ մեկի դուր կգա, բայց հո ներսինս դուրս եմ թափել: Հիմա ավելի թեթև եմ զգում: