June 26th, 2007

(no subject)

Եվ երբ ամեն ինչ խառնվում է իրար, երբ չեղած ելքերն եմ որոնում ու պարզապես կորում իմ ստեղծած լաբիրինթոսում, հայտնվում ես դու (երբեմն՝ անսպասելի, երբեմն՝ սպասված, երբեմն՝ ծրագրված)… Ու դու նկատում ես, որ աչքերիս փայլը կորել է, որ ինչ-որ բան փոխվել է: Մեկ-երկու հարցը բավական է լինում պարզելու համար, թե ինչ է կատարվում իմ հիստերիկ հոգում: Դու ընդամենը մի նախադասություն ես ասում, մի քանի բառ, և ես անմիջապես տեսնում եմ հսկայական ելքը, որը մինչ այդ չէի նկատել:
Դու իմ փարոսն ես, ելքի բանալին, ուղեցույցը: Հիմա ինձ պետք ես, քեզ եմ որոնում: Ու՞ր ես…