June 3rd, 2007

(no subject)

Չնայած որոշել էի քննաշրջանի ընթացքում ընդհանրապես ոչինչ չգրել, բայց չդիմացա: Ոնց որ մազոխիստ լինեմ. տարվա սիրածս հատվածը քննաշրջանն է, երբ լարված պարապում եմ: Գուցե նրա համար եմ սիրում, որ ժամանակ չկա մտածելու, անհանգստանալու, կասկածելու, տխրելու, լքված զգալու: Պետք է շունչդ պահած պարապես: Ինչպես միշտ, թվում է, թե ոչինչ չգիտեմ, ոչինչ չեմ կարդացել:
Ամսի 5-ին առաջին քննությունս է՝ մաշկավեներաբանություն: Այսօր ամբողջ օրը սիֆիլիս էի սովորում: Ծիծաղս եկավ, երբ հասա կանխարգելմանը և տեսա, որ սիֆիլիսով հիվանդանալու ռիսկի խմբի մեջ են մտնում ոչ միայն բոմժերն ու մարմնավաճառները, այլև տաքսու վարորդները: Է՛հ, եթե մարդիկ մի քիչ բարոյական լինեին, քննական նյութն ուղիղ 60 էջով ավելի պակաս կլիներ, այսինքն՝ սեռավարակներ գոյություն չէին ունենա: Երևի այդպես է անցնում կենդանիների մաշկա(վեներա)բանության քննություն. կարծեմ նրանք չունեն սեռավարակներ: Բայց փոխարենը երևի մեծ շեշտ են դնում սնկային հիվանդությունների վրա. ախր նրանք մեզնից շատ են վարակվում դրանցով: