May 23rd, 2007

(no subject)

Չգիտեմ՝ ինչ ծանրության պետք է լինեն մտքերս, որ անգամ հանգստացնող ընդունելուց հետո թույլ չտան քնել: Եվ արցունքները հոսում են: Վերջին անգամ ե՞րբ եմ այսպես անկողնում արտասվել: Դեռ փորձում էի քնել… Շատ-շատ աչքերս փակեի ու չբացեի՝ խեղդվելով սեփական արցունքներից:
Սարսափելի է, երբ ինչ-որ բան ես ուզում ասել, սակայն ոչ մի կերպ չի հաջողվում: Չես հասկանում, թե ուր է կորել երբեմնի անկեղծությունը, չգիտեմ, թե պատճառն ում մեջ է: Ցնորվում եմ: Անցյալ գիշերվա նման հիմա էլ շարունակում եմ երկխոսությունը… չէ՛, մենախոսությունը: Ու ցավում եմ, որ դա գլխիս մեջ է մնում, այդպես էլ խոսք չի դառնում: Ուզում էի նամակ գրել: Դա էլ երկար կտևեր: Իսկ սրտիս ձայնը լսվում է նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեջքի վրա եմ պառկում: Իսկական մղձավանջ… Անկողնում այդ դիրքում եմ հայտնվում միայն վատ երազներից հետո: Պակաս վատը չէ… միայն թե իրականություն է: