March 16th, 2007

(no subject)

Վերջին հինգ օրվա կյանքս ինձ անչափ դուր եկավ: Այնքան էի հետ գնացել, որ զարմացա, որ կարողացա ամբողջ հինգ օր դասերս ծայրից ծայր սովորել: Ավելին՝ շատ ուրիշ բաներ էլ էի հասցնում: Մի՞թե պատճառը մենակ ապրելն է, թե՞ մանկաբարձությունից հետո խելքի եկա:

Մենակ ապրելն ինչ-որ տեղ լավ է, ինչ-որ տեղ՝ վատ: Լավն այն է, որ անում եմ այն, ինչ ուզում եմ, ամեն ինչ ինձնից է կախված: Երբ որևէ բան չի ստացվում, գիտեմ, որ ես եմ մեղավոր, փորձում եմ շտկել: Վատն էլ այն է, որ գիշերները վախենում եմ նույնիսկ իմ սեփական սրտի աշխատանքը լսելուց:

Գնացինք առաջ: Մյուս շաբաթ՝ թերապիա, «Էրեբունի» բ/կ… Սարսափում եմ: Երանի՜ 409-ին, որ այսօր վերջացրեցին այդ ցիկլը: Միայն թե առաջիկա մի ամիսն էլ վերջին շաբաթվա նման ապրեմ… Բայց լիովին չի հաջողվի: Ապրիլի 7-ին մայրս վերադառնալու է, որին կարոտելու եմ օրվա ընթացքում, դասերից հետո տուն եմ շտապելու, որ կարոտս առնեմ: Ասենք, նա աշխատանքից ուշ է գալիս: Երևի միասին տուն կգանք: Կարոտել եմ այն հին ու բարի օրերը, երբ ուշ երեկոյան մայրս գալիս էր բժշկական, ինձ վերցնում, և մենք միասին տուն էինք գնում: