March 13th, 2007

(no subject)

Երեկ հասկացա, որ ուղեղս դեռ, ավելի ճիշտ՝ արդեն աշխատում է: Կարծես վերադարձել է արձակուրդից, որովհետև երբ նյարդաբանության ժամանակ կրկնում էինք անցյալ կիսամյակի անցածը, պարզվեց, որ լրիվ չեմ մոռացել:

Երբ ես նայեցի 25 էջանոց դասին և ասացի, թե քիչ է, երկու ժամվա պատմություն, Նազոն միանգամից վրա տվեց, թե դա ամբողջ օրը կխլի իրենից: Ու՜ֆ, իմ սովորելն էլ սովորել լինի: Երկու ժամ շարունակ անջատված կարդում եմ, մի մասն էլ մոռանում եմ: Ձեռի հետ մի քանի ուրիշ գիրք եմ բացում, որ անհասկանալի մասերը պարզ դառնան, ու ստացվում է, որ սովետական ու եվրոպական գրքերը, մեջբերելով նույն ԱՀԿ-ի տվյալները, իրար հակասում են: Էլ չեմ խոսում այն մասին, որ Հայաստանի իրականությանը ոչ մի տվյալ էլ չի համապատասխանում. միևնույն է, մեր երկրում ուղեղի արյան շրջանառության խանգարումներով ավելի շատ կանայք են տառապում, ինչքան էլ գրված լինի, որ տղամարդիկ են: