Բյուրակն (byurie) wrote,
Բյուրակն
byurie

Երբ մի գիրք եմ կարդում կամ ինչ-որ երգ եմ լսում, ուզում եմ ոգևորված կիսվել որևէ մեկի հետ, բայց շուտով ոգևորությունս մարում է. հայտնաբերում եմ, որ մարդիկ ինձ չեն լսում կամ էլ պարզապես անհետաքրքիր է նրանց համար:
Ա՜խ, որքա՜ն կուզեի, որ ինձ նման մեկը լիներ, որ ինձ պատմեր իր սիրած երգերի, գրքերի մասին, իսկ ես՝ իմերի: Ու որ երկուսիս ճաշակները շատ մոտ լինեն… Կուզեի մեկին պատմել իմ տեսած քաղաքների մասին, իսկ նա՝ իր: Կուզեի, որ լինեին այնպիսիք, որտեղ երկուսս էլ եղել ենք: Կուզեի նման մարդու հետ ճամփորդության մեկնել, գրել, կարդալ, նկարել…
Ես մտքիս մեջ նկարում եմ նրան, բայց լավագույն դեպքում հայտնվում է մեկը, որը սիրում է նույն գիրքը, մեկ ուրիշը՝ նույն երգը, իսկ երրորդը՝ նույն քաղաքը: Ավա՜ղ, երբեք բոլորը մեկում չի հանդիպում:
Բայց Աստծո համար անհնար ոչինչ չկա. Հիսուսին դույլ պետք չէր, որ սամարացի կնոջը կյանքի ջուր տա:
Tags: Ծակ մտքեր
Subscribe

  • Արտոնյալ լինելու մասին

    Զեյդի Սմիթի «Սվինգի ժամանակն» եմ կարդում։ Դեռ հազիվ մեկ երրորդին եմ հասել, ու գրքին առանձին կանդրադառնամ։ Բայց հիմա ուզում եմ վեպի…

  • Կիրակնօրյա

    Ականջակալներս դնում եմ ու դուրս գալիս վազելու։ Ես ո՞ր օրվա դրսում վազողն եմ։ Փողոցի ծայրին հասնելուն պես անցնում եմ քայլելուն։ Վազել չի ստացվում։ Ոչ…

  • Դանիական ձմեռ

    Առավոտյան Էնջըլին էսէմէս եմ գրում, տեսնեմ՝ ժամանակ ունի՞ ցերեկը զբոսանքի գնալու։ Չունի, առաջարկում է շաբաթվա ընթացքում։ Նախաճաշին լուրերն ենք…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments