Բյուրակն (byurie) wrote,
Բյուրակն
byurie

Մի տեսակ չգիտեմ ոնց բացատրեմ… Ի՞նչ զգացողություն է, երբ գրածդ տպագրված ես տեսնում: Ուրախությու՞ն, հպարտությու՞ն… Չէ՛, դա քիչ է ու չափից դուրս դրական: Ինչ-որ զզվելիություն էլ կա. դու տեսնում ես մի գործ, որը երկու օր առաջ չափանազանց ծիծաղելի ու պարզունակ է թվացել: Հետո գալիս է օտարացումը. սա այլևս քոնը չէ:
Երբ դեռ տպագրված չէր, կարող էիր հանգիստ վերահսկել, թե ով կկարդա, ով՝ ոչ, վերամշակել առանձին-առանձին յուրաքանչյուր ընթերցողի համար: Իսկ հիմա դու քո գրածի տերը չես. չգիտես, թե ով կկարդա, ինչ կմտածի: Սա այլևս քոնը չէ: Նվիրել ես հասարակությանը:
Tags: Ծակ մտքեր
Subscribe

  • Արտոնյալ լինելու մասին

    Զեյդի Սմիթի «Սվինգի ժամանակն» եմ կարդում։ Դեռ հազիվ մեկ երրորդին եմ հասել, ու գրքին առանձին կանդրադառնամ։ Բայց հիմա ուզում եմ վեպի…

  • Կիրակնօրյա

    Ականջակալներս դնում եմ ու դուրս գալիս վազելու։ Ես ո՞ր օրվա դրսում վազողն եմ։ Փողոցի ծայրին հասնելուն պես անցնում եմ քայլելուն։ Վազել չի ստացվում։ Ոչ…

  • Դանիական ձմեռ

    Առավոտյան Էնջըլին էսէմէս եմ գրում, տեսնեմ՝ ժամանակ ունի՞ ցերեկը զբոսանքի գնալու։ Չունի, առաջարկում է շաբաթվա ընթացքում։ Նախաճաշին լուրերն ենք…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment