Բյուրակն (byurie) wrote,
Բյուրակն
byurie

Մոլախոտ

- Դու լավ չես զգում…- ասաց դասախոսս,- հետո կխոսենք: Ինձ անպայման երեկոյան կզանգահարես:
Այդ օրը ինքնաթիռն ընկավ, և երբ երեկոյան ամեն ինչից անտեղյակ հավաքեցի նրա համարը, ասաց, որ զբաղված է, հետո կզանգի:
Արդեն ավելի քան մեկ տարի է, ինչ սպասում եմ… Չէ՛, ավելի ճիշտ հավաքել էի բոլոր ուժերս ու փորձում էի ինքս հաղթահարել… չգիտեմ, թե ինչը: Հիշում եմ՝ ահավոր ժամանակներ էին: Ոչ մի դեպքում այդ ամենի միջով նորից չեմ անցնի: Ասում եմ, բայց իմ կյանքն այդպիսին է: Ավելի վատն էլ եմ ապրել: Ու կամաց-կամաց ոչ թե խաղաղությունս էր ընդմիջվում պատերազմներով, այլ ճիշտ հակառակը: Ժամանակ առ ժամանակ հիշում էի դասախոսիս, բայց նրան զանգահարելու փորձ չէի անում. խոստացել է, կանի, չնայած խելագարություն է մինչև հիմա սպասելը. երևի այնքան խառն է եղել, որ նույնիսկ համարս չի հասցրել պահել:
Մի օր գնեցի՞, վասակեցի՞, թե՞ նվեր ստացա խաղաղությունս… Զգացի, որ կոկա-կոլայի շիշը ձեռքին նստարանների վրայով թռչկոտող աղջիկն եմ դարձել նորից: Ու ոչինչ չէր խանգարում ինձ, նույնիսկ մոլախոտերը… Գուցե անհեթեթություն թվա, բայց վերջիններս ինձ իրոք անհանգստացնում էին մի ժամանակ: Կարծում էի, թե մենակ ես եմ: Կարծում էի մինչև մի պայծառ օր… Աշնանային:
Ես դուրս էի եկել զբոսանքի: Եվ երջանիկ էի: Կառչում էի Արևի վերջին պայծառ ճառագայթներից, ժպտում, ծիծաղում:
- Արև՛, մի՞թե երբ գնաս, նորից նույնն եմ դառնալու,- հարցնում էի:
Արևը ժպտում էր ու ասում.
- Ես երբեք չեմ գնում: Պարզապես ձմռանը դուք սովոր եք ինձ չնկատել: Դուք եք հեռանում, ոչ թե ես:
Ժպտում էի ու փարվում նրան: Արևից թանկ ոչ ոք չկար ինձ համար:
Ու քայլում էի: Չգիտեի, թե ուր էի գնում, բայց ճամփիս ինձ այդքան խանգարող մոլախոտեր չկային, և ես երջանիկ էի:
Ես շատերին եմ հանդիպել իմ զբոսանքների ժամանակ: Բայց այս անգամ ինձ ընդառաջ եկողը… Զարմանալի մի բան… Օվկիանոսն էր: Ես անչափ ուրախացա, երբ նրան տեսա:
Ես հարմար տեղավորվեցի ափին, ոտքերս դրեցի ջրի մեջ ու մի ջերմ զրույց սկսեցի իմ թանկագին Օվկիանոսի հետ:
- Ինչպե՞ս ես,- հարցրեց իմ հին բարեկամը:
- Լավ եմ, գիտե՞ս: Ես երջանիկ եմ: Հասկանու՞մ ես՝ հաղթահարել եմ երկարատև ընկճվածությունը: Հիմա ամեն ինչ կարգին է: Իսկ դու՞… Ամեն ինչ կարգի՞ն է:
- Իհարկե… Լսի՛ր, մի բան ասեմ, միայն չզարմանաս: Մոլախոտերն ինձ ահավոր խանգարում են:
- Ինչպե՞ս… Ախր դու հսկայական Օվկիանոս ես, մեծ ես, հզոր ես: Քո շրջակայքում մոլախոտեր աճու՞մ են: Եվ եթե նույնիսկ այդպես է, ինչպե՞ս կարող են քեզ խանգարել: Ախր մի ալիքով կարող ես բոլորին խեղդել:
- Չէ՛, դու նրանց չգիտես: Սարսափելի են: Շինծու կերպարներ են ստեղծում: Քեզ թվում է, թե թույլ են, անօգնական, բայց այնպե՜ս են հարձակվում, այնպե՜ս թաքուն, որ ոչ ոք չի նկատում:
- Իսկ ես կարծում էի՝ միայն ես եմ: Բայց դե ինձ համար բնական է: Չէ՞ որ ես ու մոլախոտերը նույն հողում ենք աճում: Նրանք շատ հանգիստ կարող են ինձ ճնշել, աճս խանգարել, չնայած հաճախ ձևացնում են, թե ընկերներս են, բայց ես հո այդքան հիմար չեմ. ամեն ինչ տեսնում եմ:
- Վա՜յ, այդ մոլախոտերը… Նրանք փչացնում են ամեն ինչ, խառնում իրար բոլորին,- հանկարծ լսվեց մի ձայն,- բայց զարմանալի է, գիտե՞ք: Ախր զրոն ինչպե՞ս կարող է այդքան բան անել: Նրանք հենց այդքան են: Ընդամենը զրո, բայց խաղում են մյուսների հետ: Աշխարհը մոլախոտանոց է դարձել:
Մեզ միացել էր նաև Ջրաշուշանը: Ես գիտեմ, որ օվկիանոսում չի աճում: Որտեղի՞ց էր եկել, ինչպե՞ս էր հայտնվել…
- Տաքսիով եկա,- շատ հանգիստ պատասխանեց նա:
Մենք լռեցինք: Մտածում էինք: Հետո հանկարծ Ջրաշուշանն ասաց.
- Պատկերացնու՞մ եք՝ ինձ ասում էին, որ չհեռանամ, մնամ ու պայքարեմ մոլախոտերի դեմ: Բայց դա անհնար է: Նրանց աճի համար հողը պարարտ է, իսկ ինձ ջուր է պետք: Ու եթե անգամ մի քիչ ջուր է լինում, մի քիչ ճահիճ, մոլախոտերն առիթը բաց չեն թողնում, որ հափշտակեն: Դրա համար նախընտրում եմ ուղղակի հեռանալ, իմ սիրելի ջրերի մեջ ապրել: Ի դեպ, դուք էլ կարող եք գալ:
Ես ու Օվկիանոսը շարունակում էինք լռել: Հավանաբար նա էլ էր ինձ նման զարմանում. ինչպե՞ս կարող էր մոլախոտը երեքիս նման տարբեր էակների այդքան խանգարել: Ու դեռ այնքա՜ն շատ ուրիշներ էլ են տուժել նրանց հարձակումներից, որոնց մասին մենք չգիտեինք:
...
Մոլախոտը կանգնած մեզ էր նայում: Մի այնպիսի՜ կեղծ ժպիտ էր նկարել: Ու ասես հատ-հատ, դաժանաբար խլում էր իմ յուրաքանչյուր բջիջը, շնչածս թթվածնի յուրաքանչյուր մոլեկուլը:
Մի քանի վայրկյան անց ես, Ջրաշուշանն ու Օվկիանոսը հեռացանք:
- Լսի՛ր, Օվկիանոս, ես երբևէ այսքան ուժեղ բացասական ազդեցություն չէի ստացել: Ի՜նչ սարսափելի էր:
- Սովորի՛ր անտարբեր լինել: Գիտես, ես արդեն կարողանում եմ: Ինձ վրա բնավ չի ազդում: Քո ժամանակն էլ է եկել: Երևի արդեն ուշանում ես, բայց վստահ եմ, որ կհաջողվի:

Օվկիանոսն ու Ջրաշուշանն արդեն գնացել էին: Ես մենակ էի: Մոլախոտից ստացած հարվածը դեռ չէր անցել: Մութ էր: Կանչում էի Արևին, աղաչում, որ տաքացնի: Չէի լսում նրա պատասխանը: Ես քայլում էի գիշերվա մեջ: Թե հաղթեի նրան, կհասնեի Արևին, լուսավոր կլիներ, և մոլախոտի փոխարեն ուրիշների չէի քաղհանի:
Tags: 2004, Ստեղծագործական
Subscribe

  • Արտոնյալ լինելու մասին

    Զեյդի Սմիթի «Սվինգի ժամանակն» եմ կարդում։ Դեռ հազիվ մեկ երրորդին եմ հասել, ու գրքին առանձին կանդրադառնամ։ Բայց հիմա ուզում եմ վեպի…

  • Կիրակնօրյա

    Ականջակալներս դնում եմ ու դուրս գալիս վազելու։ Ես ո՞ր օրվա դրսում վազողն եմ։ Փողոցի ծայրին հասնելուն պես անցնում եմ քայլելուն։ Վազել չի ստացվում։ Ոչ…

  • Դանիական ձմեռ

    Առավոտյան Էնջըլին էսէմէս եմ գրում, տեսնեմ՝ ժամանակ ունի՞ ցերեկը զբոսանքի գնալու։ Չունի, առաջարկում է շաբաթվա ընթացքում։ Նախաճաշին լուրերն ենք…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments