?

Log in

No account? Create an account

[sticky post] Հայալեզու ակտիվ բլոգներ

Վերջին ժամանակներս հայկական բլոգոլորտն ահագին ակտիվացել է թե՛ գրառումներով, թե՛ քննարկումներով։ Այստեղ կտեղադրեմ և պարբերաբար կթարմացնեմ հայերեն ակտիվ բլոգների հասցեները: Եթե գիտեք ակտիվ բլոգներ, որոնք այստեղ հիշատակված չեն, կարող եք մեկնաբանություն թողնել կամ այլ միջոցով ինձ տեղեկացնել, ու ես կթարմացնեմ ցուցակը։

Մատեան ծլնգութեան․ լաչառ հեռախոսի ծլնգոցներ

Անուկապատում․ մի նապի օրագիր

Ուրիշ բաներ․ my alternative blog

Chaotic insomniac. Ա՜խ, թե նորից գտնեմ ճամփան դեպի էնտե՜ղ, դեպի տու՜ն

iparika

Մի օր․ մի օրվա կամ մի կյանքի պատմություն

Ոմն թափառական

Կարուսել․ ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Պիտակներ:

Flag Counter

Նիկոլ Փաշինյանն ու իր կառավարությունը մի անգամ չէ, որ ԱյԹի ոլորտի վրա շեշտադրումներ է արել։ Բայց երևի առաջին անգամ էր, որ հումանիտար ու մնացած ոլորտների կրթությանն էսպես ուղղակիորեն կպավ։ Դրա համար որոշեցի անդրադառնալ իր այդ ելույթին ու ընդհանրապես հայերենն ու հայոց պատմությունը բուհերի ուսումնական ծրագրերից հանելու որոշմանը։

Առաջին հայացքից թվում է, թե Նիկոլ Փաշինյանն իրոք մտահոգված է Հայաստանի քաղաքացիների բարեկեցությամբ։ Բայց այն, ինչ նա ասում է, բավական վտանգավոր է հենց Հայաստանի ապագայի համար։ Ինչ խոսք, կրթությունն աղքատությունը հաղթահարելու հիմնական պայմաններից մեկն է, բայց խնդիրը ոչ թե կրթության բովանդակությունն է, այլ հասանելիությունը. եթե կրթությունը ֆինանսապես հասանելի չեղավ նույնիսկ ամենաաղքատ խավին, երեխաները ո՛չ թամադա, ո՛չ ինժեներ դառնալու հնարավորություն չեն ունենա։ Իսկ հասանելին չի նշանակում ուսման վարձի որոշակի զեղչեր կամ անվճար ուսում սոցիալապես անապահովներին։ Ո՛չ։ Հասանելի կրթություն նշանակում է այնպիսի պայմաններ ստեղծել, որ միլիոնատիրոջ ու աղքատի երեխան նույն պայմաններում լինեն։ Այսինքն, տան վարձի, սննդի և այլնի մասին մտահոգվելու կարիք ուսանողը չունենա։ Իսկ դա նշանակում է անվճար ուսումից բացի նաև կրթաթոշակ տալ երիտասարդներին, ինչպես, օրինակ, Դանիան է անում։ Կասեք՝ Հայաստանը Դանիա չէ, փող չունի էդքան։ Իսկ կառավարության անդամների աշխատավարձը բարձրացնելու փող ունի՞։

Read more...Collapse )
Flag Counter

Այդ օրն աշխատանքից հետո ահագին անտրամադիր էի. դեռ մի ամիս առաջ կազմակերպածս Կոպենհագենի համալսարանի նախկին ասպիրանտների հանդիպմանը ոչ ոք չեկավ։ Ու չնայած հաջորդ շաբաթ օրացույցս պայթում էր զանազան ընկերների հետ հանդիպումներից, միևնույն է, ոչ մեկի չգալն առիթ դարձավ, որ տրամադրությունս ահավոր ընկնի։

Տուն գնալու ճանապարհին որոշեցի մետրոյից շուտ իջնել ու գրախանութ մտնել. նման դեպքերում գրախանութը միշտ հանգստացնող ազդեցություն է ունենում։ Իսկ մետրոյի նոր գծի գոյությունն ուղղակի չեմ կարողանում ընդունել։ Կոպենհագենը հանկարծ բազմամիլիոնանոց քաղաքի զգացողություն է առաջացնում մետրոյում։ Բայց ես այնքա՜ն շատ էի սիրում նրա՝ կոմպակտ լինելը։

Գրախանութում իջա նկուղային հարկ՝ տուրիստական ուղեցույցների բաժին։ Էդ մասերում հազվադեպ եմ հայտնվում. տուրիստական ուղեգրերն ինձ համար ճամփորդության սփոյլերներ են։ Ինքնուրույն բացահայտելու փոխարեն ամեն ինչ քեզ նախապես ասում է, ու ճամփորդությունդ լրիվ հարամվում է։ Բայց այդ օրը տուրիստական ուղեցույցերն ուսումնասիրելը հրատապ էր ինձ համար. ուզում էի տեսնել՝ արդյոք Իլիկը կա՞ այնտեղ։

Դեռ մի շաբաթ էլ չկար, ինչ Երևանից հետ էի եկել։ Վերջին տարիների այցելություններիս ընթացքում առաջին անգամ էի նկատում, որ Երևանն այլևս իմ պատանեկության քաղաքը չէր։ Ավելի ճիշտ, նախկինում էլ էի նկատել, բայց առաջին անգամ էի արձանագրում նկատածս։ Երևանում ես վաղուց արդեն տուրիստ եմ, իսկ Իլիկը՝ իմ սիրած տեսարժան վայրը, որտեղ Երևանի նորն ու հինը էնքա՜ն լավ են խառնվում իրար։ Ու դրա համար ուզում էի, որ ուղեցույցում Իլիկն անպայման լիներ։ Չկար։

Read more...Collapse )

Պիտակներ:

Flag Counter

Գրքի շնորհանդեսը

Սիրով բոլորին հրավիրում եմ «Դժվար հիշվող անուն» գրքիս շնորհանդեսին հոկտեմբերի 16֊ին՝ ժամը 19:00֊ին, Իլիկ սրճարանում։ Շնորհանդեսի ժամանակ գրքից ընթերցումներ կլինեն, հնարավոր կլինի գիրքը գնել բավական մատչելի գնով, ու ինքս անձամբ ներկա կգտնվեն։

Հետագայում գիրքը կվաճառվի Երևանի գրախանութներում (սահմանափակ թվով) և օնլայն հարթակներում՝ փոստային առաքմամբ։

Flag Counter

«Ազգային թանգարան»

Հիշեցնեմ, որ գիրքս լույս կտեսնի հոկտեմբերին։ Շնորհանդեսի օրվա ու տեղի մասին, ինչպես նաև գիրքն օնլայն ձեռք բերելու մանրամասների մասին շուտով կհայտնեմ։ Իսկ մինչ այդ հատված «Ազգային թանգարան» պատմվածքից.

- Թանգարանի այս հատվածը նախատեսված է ընտանիքների համար,- ասաց,- բոլորդ էլ երեւի հիշում եք ձեր մանկությունից, թե ինչ ձանձրալի էր թանգարան գնալը։ Այս բաժինը կառուցվել է այնպես, որ երեխաները խաղան ու միաժամանակ նոր բաներ սովորեն... Սա տասնիններորդ դարի դանիական դպրոցն է։

Գիդը ցույց տվեց նեղլիկ սենյակը, որտեղ դպրոցական նստարաններ ու գրատախտակ կային։ Միան մոտեցավ առաջին շարքի նստարանին, չկարողացավ նստել. հագով բավական փոքր էր։
Յուրաքանչյուր նստարանի վրա փոքր գրատախտակ կար, կողքը՝ կավիճ։ Գրեց. «Ես կրեցի, դու ինձնից տխուր ես»:

– Ուսուցիչն օրը սկսում էր տերունական աղոթքով։ Հետո երեխաներն օդի մեջ տառեր էին գրում ու թվեր գումարում-հանում...
Միան օդի մեջ մատով ինչ-որ բան գրեց՝ մեջքի հետեւում զգալով Էմիլի հայացքը։

– Այդ ի՞նչ գրեցիր,- հարցրեց Միայի կողքին կանգնածը։ Դեմքը ծանոթ էր, բայց Միան չէր հիշում՝
որտեղ էր հանդիպել, բայց տեղը բերեց՝ գերմանացի է, ֆիզիկոս ու պոստդոկ։
Հետ նայեց, որ համոզվի՝ Էմիլն իրեն է նայում ու
լսում, պատասխանեց.
– Մեկին գումարած մեկ։
– ... Դասամիջոցներին տղաները կռվում էին, աղջիկները՝ երգում... Իսկ հիմա առաջանանք դեպի
մերձավորարեւելյան շուկա։
Միան ոտքի կանգնեց, հետեւեց բազմությանը։ Էմիլն աննկատ մոտեցավ նստարանին ու կարդաց
գրատախտակին գրվածը։ Մատով ջնջեց մի քանի տառ եւ կավիճով դարձրեց. «Ես կրեցի, ես քեզնից
տխուր եմ»։

Պիտակներ:

Flag Counter

Դժվար հիշվող անուն

«Դժվար հիշվող անունը» պատմվածքներիս ժողովածուն լույս կտեսնի այս տարվա հոկտեմբերին։ Պատմվածքները գրվել են հիմնականում 2014֊ից 2018 թվերին։ Կոնկրետ օրը, շնորհանդեսի մասին և այլ մանրամասներ կհայտարարվի շուտով։ Իսկ առայժմ կիսվում եմ գրքի կազմով ու «Թագուհի Լուիզայի կամուրջը» պատմվածքից մի հատվածով։ Պատմվածքն առաջին անգամ տպագրվել է Ինքնագիր 9֊ում։

– Անունդ ի՞նչ է:

Երրորդ, թե՞ չորրորդ անգամ էր հարցնում: Որպես օտարերկրացի Միայի բախտը բերել էր, որ ամենատարածված դանիական անուններից մեկն ուներ. արտասանելու կամ հիշելու խնդիրներ չէին լինում, ինչպես օրինակ իր չեխ կոլեգա Անյեժկայի դեպքում: Միան կրկնեց անունը:

– Բարդ է:

– Հա, դժվար հիշվող անուն է,- Միան փորձեց քաղաքավարի լինել:

– Չէ, նկատի ունեմ՝ բարդ ու խճճված է: Իմը պարզ է, թափանցիկ՝ Նոե՜լ:

Միայն այդ ժամանակ Միան նկատեց, որ մինչ այդ տղամարդու անունը չէր հարցրել:

– Ես տուն հասա,- ասաց Նոելը: Այդ ժամանակ արդեն լճերի Օստերբրո թաղամասի հատվածում էին,- հաճելի էր քեզ հետ ծանոթանալը,- գրկեց Միային, հրաժեշտ տվեց և ուղղվեց դեպի Օստերբրո: Միան զարմացավ հանկարծակի հրաժեշտից, շուռ եկավ, որ հետ գնա Թագուհի Լուիզայի կամուրջ, որ էնտեղից վերցնի հեծանիվը, տուն քշի: Ճամփի կեսին մեկ էլ լսեց՝ մեկը հետևից կանչում է։

Պիտակներ:

Flag Counter

Գնացքի մի անկյունում կծկված իմ սովորական ճանապարհն եմ անցնում Օրհուսից Կոպենհագեն։ Ամեն ինչ արդեն այնքա՜ն սովորական է դարձել։ Իմ առօրյայի մի մասն են կազմում բոլոր տեսակի ցուցակները, որ չմոռանամ որևէ բան վերցնել, չմոռանամ, որ օրինակ Օրհուսում տաք շորեր չունեմ, Կոպենհագենում՝ մաքուր լողազգեստ, որ ուսանող֊օգնականի մեյլին պետք է պատասխանել։ Ամեն տեղ ինձ նշումներով շրջապատելն է միայն օգնում ֆունկցիոնալ լինել։

Երկու շաբաթ առաջ հիվանդանոց ընկնելուց հետո որոշեցի ավելի քիչ աշխատել ու լիքը դադարներ վերցնել։ Արդյունքում՝ մի շաբաթում հասցրեցի ամբողջ օգոստոսի անելիքներս։ Ինչու՞ եմ սա ասում։ Որովհետև հիմա գնացքում նստած եմ, ու դեռ կայարան հասնելուց առաջ հաստատ որոշել էի, որ գնացքում գործ չեմ անում։ Բայց երեք ժամը պետք էր մի բանով լցնել։ Գիրք կարդալը, իհարկե, կա ու կա։ Բայց էս անգամ ինքս ինձ խոստացա բլոգումս գրել։

Էս տարի աշունը միանգամից եկավ։ Օգոստոսի 31֊ին դեռ ջրանցքի ափին նախաճաշում էինք, ամառային հագուստով ու առանց կուրտկայի ման գալիս։ Իսկ երեկ, երբ երեկոյան գնում էի սուպերմարկետ, ձեռքերս սառում էին առանց ձեռնոցների, ու անընդհատ ինձ մեղադրում էի Կոպենհագենից շարֆ չբերելու համար։ 

Բայց Դանիայում ամեն տարի էսպես է։ Հիշում եմ՝ չորս տարի առաջ օգոստոսի 30֊ին Մորթենի հետ առաջին ժամադրության ժամանակ ամառային շորով էի, իսկ 31֊ին տանը ադյալների մեջ փաթաթված, թեյի բաժակը ձեռքիս գիրք էի կարդում, որովհետև հանկարծակի ցրտել էր։

Read more...Collapse )

Պիտակներ:

Flag Counter

Մեր այս տարվա ամառային արձակուրդը լրիվ խառնվեց իրար, երբ պարզվեց, որ պիտի Մոնրեալ գնամ գիտաժողովի։ Կանադական վիզա ստանալու ողջ պրոցեսը մի ահավոր գլխացավանք էր, իսկ ժամկետները՝ անհայտ, ինչը նշանակում էր, որ մինչև մեկնելս չէի կարող իմանալ, թե կոնկրետ երբ է անձնագիրս մոտս լինելու։ Հենց էդ պատճառով արձակուրդի մի մասը Դանիայում անցկացրինք՝ հեծանվարշավներով ու լիքը ուրիշ հետաքրքիր բաներ անելով, իսկ մյուս մասը տեղափոխեցինք Մոնրեալից հետո։

Մոնրեալի ու առաջին հյուսիսամերիկյան ճամփորդությանս մասին գուցե մի օր պատմեմ կամ չպատմեմ։ Բայց հիմա ուզում եմ կենտրոնանալ դրանից հետոյի վրա, որը երևի իմ լավագույն ամառային արձակուրդներից էր, չնայած որ սպասելիքներս առանձնապես մեծ չէին։ Դրա համար սկսում եմ նախապատմությունից։

Մորթենը մի ընկերուհի ունի Ալիս անունով։ Ազգությամբ անգլիացի է, բայց Ֆրանսիայում է մեծացել։ Երկար տարիներ Կոպենհագենում ապրելուց հետո վերադարձել էր Ֆրանսիա՝ ծնողների մոտ, ու անընդհատ մեզ իրենց մոտ էր հրավիրում։ Մորթենը մի այլ ընկերուհի ունի Ապրիլ անունով։ Ապրիլն ու Ալիսն իրար հետ շատ լավ լեզու են գտնում։ Դրա համար որոշեցինք երեքով Ալիսին այցելել։

Read more...Collapse )

Պիտակներ:

Flag Counter

Գրական փառատոնների լավն այն է, որ կարդացածդ հեղինակներին բեմի վրա տեսնում ես իրենց սեփական գործերի մասին հարցազրույցներում։ Բայց լավ է նաև այն, որ նոր հեղինակների ես բացահայտում. ծրագիրը փորփրում ես, գնում ես հարցազրույցը լսելու։ Դուրդ եկավ, կարող ես կարդալ։

Շվեդ գրող Լինդա Բոստրյոմ Կնաուսգորդը հենց այդ հեղինակներից էր։ Երբ Օրհուսի LiteraturExchange փառատոնի ծրագիրն էինք փորփրում, որ որոշենք՝ որ միջոցառմանը ներկայանանք, որին՝ ոչ, հանկարծ Լինդա Բոստրյոմ Կնաուսգորդի լուսանկարն աչքներովս ընկավ։

Image result for linda boström knausgård

Առաջին միտքն էր՝ սիրուն ու հետաքրքիր արտաքինով կին է։ Գուգլեցի, որ տեսնեմ, թե ինչ գրքեր է գրել։ Ահագին զարմացա, երբ հայտնաբերեցի, որ Լինդան հիմա քառասունյոթ տարեկան է ու այլ տեսք ունի, իսկ այս լուսանկարնը հավանաբար առնվազն քսան տարվա հնություն ունի։ Ու այդտեղից էլ հետաքրքրություն առաջացավ. ինչու՞ է հեղինակն այսքան հին նկարով ներկայանում։

Ռումմեյթս՝ Բիրգիթը, որ շվեդական գրականության գիտակ է, ծանոթ էր Լինդա Բոստրյոմ Կնաուսգորդի գործերին, բայց առանձնապես հիացած չէր։ Ինքն այդ նույն ժամին զուգահեռ ուրիշ միջոցառման էր գնալու։ Բայց քանի որ զուգահեռ միջոցառման մեկ այլ շվեդ հեղինակը բավական անհետաքրքիր թվաց, որոշեցինք այնուամենայնիվ գնալ Լինդա Բոստրյոմ Կնաուսգորդին տեսնելու. պետք է խոսեր իր «Բարի գալուստ Ամերիկա» վիպակի մասին։

Մինչ հարցազրույցը մի քանի դետալ էլ պարզեցի հեղինակի մասին. հայտնի նորվեգացի գրող Կառլ Օվե Կնաուսգորդի նախկին կինն է։ Կառլ Օվե Կնաուսգորդը «Իմ պայքարը» վեց հատորանոց ինքնագեղարվեստական գրքի հեղինակն է։ Վեցերորդ հատորում մանրամասն ներկայացրել է դեռ այն ժամանակ իր կնոջ՝ Լինդա Բոստրյոմ Կնաուսգորդի հոգեկան հիվանդությունն ու հոսպիտալացվելը։ Հենց էդպես վերցրել ու կնոջ կյանքը բացեիբաց դարձրել է իր գրքի մի մասը՝ նրան դարձնելով անչափ խոցելի։

Հարցազրույցը շվեդերեն֊դանիերեն էր. մոդերատորը դանիերեն հարցեր էր տալիս, Լինդան շվեդերեն պատասխանում էր։ Ինձ համար ահագին դժվար էր շվեդերեն հասկանալը, հազիվ առանձին բառեր էի որսում։ Բայց արտաքինից կարելի էր ասել, որ ահագին փակված էր ինքն իր մեջ, ու շատ հարցերի խուսափողական պատասխան էր տալիս։ Տեղ֊տեղ էլ աչքերը լցվեցին։

Գրքից հատվածներ կարդացին։ Էլի շվեդերենը հազիվ էի հասկանում, բայց լեզուն ուժեղ էր թվում։ Վերջում Մորթենն էլ հաստատեց, որ վիպակի լեզուն հզոր էր։ Էդպես հանուն լեզվի որոշեցի ամեն դեպքում կարդալ գրքի դանիերեն թարգմանությունը։

https://imgcdn.saxo.com/_9788711840429/0x500

Երբ իսպաներենից անգլերեն կամ անգլերենից հայերեն թարգմանություն ես կարդում, գիտես, որ թարգմանություն է, օրիգինալը չէ։ Իսկ ի՞նչ է շվեդերենից դանիերեն թարգմանությունը։ Ի՞նչ է անում թարգմանիչը։ Միայն ուղղագրությու՞նն է փոխում ու տեղ֊տեղ խիստ անհարմար բառերը դանիերեն համարժեքներով փոխարինում, թե՞ ավելի շատ աշխատանք կա անելու ճիշտ էնպես, ինչպես մյուս թարգմանությունների դեպքում է։ Չգիտեմ։ Դրա համար չեմ կարող ասել՝ «Բարի գալուստ Ամերիկայի» օրիգինա՞լն եմ կարդացել, թե՞ թարգմանությունը, թե՞ արանքում մի ինչ֊որ տարբերակ։ Բայց հաստատ կարող եմ ասել, որ լեզուն իրոք ուժեղ էր։

«Բարի գալուստ Ամերիկան» մի տասներկուամյա աղջկա մենախոսություն կամ ավելի ճիշտ մենագրություն է։ Աղջիկը հոր մահվանից հետո որոշել է չխոսել։ Հենց էդպես, վերցնում է ու մի օր սկսում է այլևս ոչինչ չասել։ Անգամ գրելով ու ժեստերով չի հաղորդակցվում (մի քանի անգամ բլոկնոտում գրած մի երկու արտահայտությունը չհաշված)։ Սկզբում կարելի է կարծել, որ համրանալը պարզապես վշտի դրսևորում է։

Բայց գրքի ընթացքում իմանում ենք, որ աղջիկն ինքն անընդհատ ուզել է, որ հայրը մեռնի, անգամ աղոթել է դրա համար։ Իմանում ենք նաև, որ գնալով հեռանում է իր ընտանիքից՝ մորից ու եղբորից։ Սկսում է իրեն միայնակ զգալ, փորձում է նորից մոր և եղբորը մոտենալ, բայց չխոսելը խանգարում է։ Իսկ մայրը կարծես նրա թիմակիցը լինի ու շատ չի անհանգստանում, որ դուստրը չի խոսում։

Աղջկա պատմածից իմանում ենք, որ այս սովորական երջանիկ թվացող շվեդական ընտանիքում ամեն ինչ այնքան էլ կատարյալ չէ, ինչքան կարելի է պատկերացնել։ Հայրը հոգեկան հիվանդ էր, մոր վրա ձեռք էր բարձրացնում, մի քանի անգամ էլ կյանքի համար վտանգավոր բաներ է արել։ Աղջիկը եզրակացնում է, որ հոր մահը բոլորի համար ձեռնտու է։ Միևնույն ժամանակ զարմանում է, որ հոր մահվանից հետո կյանքը նորմալ հունով շարունակվում է։

Հերոսուհին հարցականի տակ է դնում իր ինքնությունը. ինքը չգիտի՝ մեծահասակ է, թե երեխա։ Որոշ տեղերում նաև խեղաթյուրվում է իրականությունը, հայրը հայտնվում է։ Ու չգիտի՝ դա իրեն դուր է գալիս, թե չէ։ Միայն մի բան հաստատ գիտի. ուզում է, որ մայրը երջանիկ լինի։

Հարցազրույցներից մեկում Լինդա Բոստրյոմ Կնաուսգորդն ասել է, որ փոքր ժամանակ ինքն էլ էր սիրում չխոսել, բայց դա ամենաշատը երկու օր էր տևում։ Ասում էր՝ չխոսելն իր համար ինքնապաշտպանություն էր։ Ու էդպիսով ստեղծել է այս կերպարը, որն ավելի կատարյալ է, ավելի հաստատակամ, էդպիսով վերլուծել է, թե ինչպիսին է չխոսողի առօրյան, ինչ մտքեր ու ինչ անհագստություններ ունի։

Գրքի անգլերեն թարգմանությունն էլ կա։ Եթե աչքներովդ ընկնի, անպայման կարդացեք։

Պիտակներ:

Flag Counter

Դրայոր

Կոպենհագենի մեծ մասը տեղակայված է Զելանդիա կղզու, իսկ մի փոքր մասը՝ Ամա կղզու վրա։ Աման ինքն իրենով փոքր կղզի չէ, ու Կոպենհագենից դուրս այլ բնակավայրեր էլ կան։ Ժամանակին մոտ մի տարի ապրել եմ կղզու հարավ֊արևմտյան մասում՝ Քեսթրուփում։ Հանգիստ թաղամաս էր՝ առանձնատներով, բաց դաշտերով ու անտառներով։ Երբեմն ձիավորների էլ կտեսնեիր փողոցներում։ Կյանք չկար ընդհանրապես։ Մի երկու սուպերմարկետ մոտակայքում ու վերջ։ Ծովն էլ հեծանիվով տասը րոպեի ճամփա էր։ Այդ կողմերում հիմնականում աշխատավոր խավն է ապրում։ Մարդկանց արտաքինից նույնիսկ կարելի է գուշակել, որ Ամայից են։

20160526_211752.jpg Քեսթրուփում իմ տան մոտակայքում

Հիշում եմ՝ քաղաքը բավական հեռու էր, ու ամեն օր ամենաքիչը 30 կմ հեծանիվ էի քշում։ Ճամփեքին չձանձրանալու համար աուդիոգրքեր էի լսում։ Էդպես Տոլստոյի «Պատերազմ և խաղաղությունն» եմ ծայրից ծայր լսել։ Բայց ինչ Քեսթրուփից տեղափոխվել եմ Կոպենհագեն, հազվադեպ եմ Ամայի հարավային կողմերում հայտնվում՝ հիմնականում հեծանվարշավների շրջանակներում կամ ինքնաթիռ նստելիս (օդանավակայանն էլ է այնտեղ)։ Ու մի քիչ կարոտում եմ օրվա մեջ էդքան շատ հեծանիվ քշելը։ Հիմա հազիվ օրը 6-7 կմ եմ քշում լավագույն դեպքում։

DSC_0367.JPG Դրայորն ու Ամայի հարավային ծայրը ինքնաթիռից

Ամայի հարավ֊արևելյան կողմում մի փոքրիկ քաղաք կա, անունը Դրայոր։ Քաղաքը բավական տարբեր է Ամայի ընդհանուր մթնոլորտից։ Նախ, բավական կոմպակտ է. սրճարաններն ու ռեստորանները, կինոթատրոնը, փոքր խանութներն ու սուպերմարկետներն ու բնակելի տները բոլորը մի տեղում են հավաքված։ Հետո, նաև ահագին հին է ու սիրուն, փողոցներն էլ սալաքարերով են։ Հայտնվելով այնտեղ՝ հեչ չես ասի, թե Ամայում ես։

Չնայած որ Դրայորը Քեսթրուփից շատ հեռու չէ (ընդամենը 7-8 կմ), այնտեղ ապրելու ընթացքում ընդամենը մի անգամ եմ Դրայորում եղել, այն էլ Մառլենի հետ Ամայի շուրջը հեծանվարշավ էինք կազմակերպել, ուզած֊չուզած պիտի նաև Դրայորի միջով անցնեինք։ Հիշում եմ՝ իջանք հեծանիվներից, ճաշեցինք, հետո պաղպաղակ կերանք, մի քիչ զբոսնեցինք ու նորից հեծանիվ նստեցինք՝ արևելյան ափով քշելով դեպի քաղաք։

Բայց միշտ ուզեցել եմ Մորթենի հետ վերադառնալ էդ պստլիկ քաղաքը։ Ու ամեն անգամ, երբ երկուսով կամ ուրիշների հետ հեծանվարշավների ենք գնացել, հիմնականում մնացել ենք Զելանդիայոմ ու էդպես էլ չենք հասել Դրայոր։ Միայն անցյալ տարի որոշեցինք Ամայի շուրջը պտտվել, հետևաբար նաև Դրայոր հասնել, բայց էնքան քամոտ էր, իսկ մենք՝ թեթև հագնված, որ հասանք Ամայի ամենահարավային ու կենտրոնական կետը ու հետ դարձանք։

img_20190713_144909 Դրայոր չհասած անսպասելի անձրև֊ամպրոպ

 

Ու էդպես Դրայոր գնալը հետաձգվեց մինչև էս տարի, երբ մեր արձակուրդի մի մասը Դանիայում ենք անցկացնում ու որոշել ենք գրեթե ամեն օր հեծանվարշավ գնալ։ Քանի որ Դրայորը եղածներից ամենամոտն է՝ 16 կմ մեր տնից, որոշեցինք որպես նախավարժանք հենց էնտեղ էլ գնալ։

img_20190713_165108

Էս անգամ ընտրեցի ամենակարճ ու անհետաքրքիր ճանապարհը, որ ուղիղ էնտեղ հասնենք։ Ու իրոք. քամու հարցում բախտներս լավ բերեց, բայց եղանակի տեսությամբ չկանխատեսված անձրև֊ամպրոպի տակ ընկանք։ Ամեն դեպքում, կտրեցինք֊անցանք ամբողջ Աման՝ իր դաշտերով ու առանձնատներով, հասանք Դրայոր։ Ամեն ինչ նույնն էր. պաղպաղականոցը, սուպերմարկետները, սրճարանը, բոլորը նույն տեղում էին։ Միակ տարբերությունն այն էր, որ քաղաքը լրիվ ծաղիկների մեջ էր։

img_20190713_171636

Մի լավ զբոսնեցինք նեղլիկ փողոցներով։ Ուսումնասիրեցինք դեղին տները։ Հեքիաթային տրամադրություն էր լրիվ։ Էնքան հավեսն էին, որ նույնիսկ մտածեցինք՝ կարող ենք էստեղ տեղափոխվել, եթե հարմար տուն գտնենք։ Դե ծովն էլ մյուս կողմում էր՝ նավերով ու բադերով։ Ճաշեցինք ծովափնյա ռեստորաններից մեկում։ Անհավատալի մի բան է, որ Ամայի անկյունում՝ օդանավակայանից այն կողմ, մի էսպիսի խաղաղ քաղաք կա։

img_20190713_170817

Աման կտրել անցնելով՝ մի քիչ էլ հիշողությունների գիրկն ընկա։ Այն անվերջանալի հեծանվային ճամփորդությունները, անհաղթահարելի քամին, մի երկու անգամ գիշերվա մեջ կորելը (իսկ էնտեղ անթափանց մութ է լինում գիշերները)։ Լավ ժամանակներ էին, բայց հիմա ավելի լավ ժամանակներ են, իսկ Կոպենհագենում Մորթենի հետ ապրելը՝ ավելի հաճելի։

Լավն էր Դրայորը։ Հաստատ էլի կգանք։ Եթե դուք էլ Կոպենհագենի կողմերում լինեք, անպայման գնացեք։
Flag Counter

Բլոգատեր

byurie
Բյուրակն

Latest Month

November 2019
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Պիտակներ

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com