Կամաց-կամաց սկսում եմ նույնիսկ ժողովրդին ծեծած ոստիկաններին արդարացնել: Լևոնականներն իսկապես հասցնում են: Ճիշտ է՝ ես իմ զսպվածությամբ չեմ փայլում, բայց փաստն այն է, որ ափերիցս դուրս էի եկել: Ապտակի համար մի կաթիլ անգամ չեմ զղջում: Հասցրել էր: Չորս կողմից հարձակվել էին լևոնազավրերը: Իսկ երբ նրանցից մեկը փորձեց ինձ ստախոս անվանել՝ պնդելով, որ ես ձայնագրությունը չեմ լսել, այլևս չդիմացա: Արդյունքում էլի ընկերների կորցրի, բայց հոգ չէ… Այս մարդիկ երբեք չեն կարող հասկանալ, թե իրենց խմբակային հարձակումներն ինչ օրի կարող են հասցնել:

Մեկ-մեկ կատաղում եմ, որ այս ընտանիքում եմ ծնվել: Վեճերի ժամանակ շատերը սիրում են ինձ սխալ հանելու համար հենց այդ պատճառն առաջ քաշել: Ասես, ես չեմ կարող ինքնուրույն մարդ լինել: Ի՞նչ մեղավոր եմ, որ մերոնք բոլորը նորմալ մտածել գիտեն, որ մեկը մյուսին որևէ բան չի պարտադրում, այլ հաճախ նույն եզրահանգումներն ենք անում իրարից անկախ:

Զարմանալի է… Ակումբից հեռանալուս հենց նախորդ օրն էի գտել: Այսօր, երբ բավականաչափ հեռու եմ այնտեղից, կարող եմ գրել սրա շարունակությունը.
Գաղտնիք չէ, որ շատերի կյանքն է փոխել, ոմանցը՝ դեպի լավը, մի քանիսինն էլ գուցե դեպի վատը: Իմն էլ է փոխել, բայց դժավարանում եմ ասել, թե կշեռքի որ նժարն է ավելի ծանր: Չեմ կարող ժխտել, որ թե՛ լավն է եղել իմ կյանքում, թե՛ վատը, բայց որպեսզի կարողանամ ընդհանուր պատկեր կազմել, պետք է լինեմ մի այնպիսի փուլում, երբ Ակումբը հեռու է ինձնից, և կարող եմ գնահատականներ տալ միայն հետադարձ հայացք գցելով, տեսնելով, թե որտեղ էի մինչև Ակումբը, ուր եմ հասել հետո:
Ես մոռացել էի, որ մի ժամանակ, այնուամենայնիվ, Ակումբում լավ էր: Դա շատ վաղուց էր: Նրա գոյության առաջին հինգ-վեց ամիսն էր, իսկ հետո ինչ-որ բան սկսեց փոխվել… Նոր մարդիկ եկան, փոխվեցինք մենք: Այսօր ես անճանաչելի եմ դարձել: Որտեղի՞ց այսքան ատելություն իմ ներսում:
Իսկ Ակումբից հրաժարվելը շատ բան փոխեց… Դրա մասին շատ եմ ասել, գրել: Մի բան հաստատ է. այն, ինչ կար սկզբում, անդարձ կորած է, իսկ հետոն արդեն ինձ կործանում էր…

Ինչ խոսք, բազմաթիվ ընկերներ ձեռք բերեցի Ակումբում, բայց հարց եմ տալիս. պե՞տք են ինձ նրանք: Չէ՛, խոսքերս որպես վիրավորանք մի՛ ընդունեք. ես բոլորիդ էլ շատ եմ սիրում: Այստեղ կա հարցի մի ուրիշ կողմ. պե՞տք է ընդհանրապես այդ սիրելը: Ես առանց Ակումբի էլ շատ երջանիկ էի, առանց այս ընկերների էլ: Արդյոք այսօր երջանիկ կլինե՞մ առանց Ակումբի, առանց ակումբցի ընկերներիս: Արդյոք երջանի՞կ եմ այսօր նրանց հետ:
Հիմա արդեն կարող եմ հստակ պատասխան տալ. ինձ պետք չեն այն պսևդոընկերները: Այս ընթացքում միայն որոշ մարդկանց էի կարոտում… Սիրում եմ միայն մի քանիսին: Ծո՛վ, Արթու՛ր, Չու՛կ, Գո՛ռ, Ռի՛փ, Մե՛ս, Ամա՛ռ…
Իսկ առանց Ակումբի, այո՛, երջանիկ եմ: Առանց Ակումբի կարողանում եմ ես ես լինել, պարզապես վայելում եմ կյանքը: Այն նույն ատելությունը, որ զգում եմ ակումբցիների հետ, նրանցից հեռու եղած ժամանակ վերածվում է մի տարօրինակ սիրո, որը կոնկրետ ինչ-որ մեկի ուղղված չէ:
Մի խոսքով, Ակումբը բարդացրեց կյանքս, նպաստեց, որ ես փոխվեմ… դեպի վատը: Այս մեկը հաստատ կարող եմ ասել, որովհետև նոր միջավայրերում ադապտացիաս ահավոր խանգարվել է, որի պատճառը մի շարք նոր հատկանիշներ են, իսկ դրանք ձեռք եմ բերել Ակումբում լինելու/ակումբցիների հետ շփվելու ընթացքում: Ես Ակումբին չեմ մեղադրում: Եթե ավելի ուժեղ լինեի, թույլ չէի տա, որ փոխվեմ: Եթե ավելի ուժեղ լինեի, Ակումբ պարզապես չէի մտնի ու կփորձեի նորից դառնալ այն Բյուրակնը, որն ինձ դուր էր գալիս:
Բյու՛ր, ուժեղ եղիր և Ակումբից հնարավորինս հեռու փախիր… Այն քեզ պետք չէ: