Հրաշալի առավոտ է: Ես շատ եմ փոխվել: Ինձ համար ամեն նոր օրը ոչ թե նախորդի ավարտն է, այլ թարմություն, երեկվանը մոռանալու ու ջնջելու հնարավորություն:
Գիշերը պառկելուց անհամբերությամբ էի սպասում, թե երբ է գալու առավոտը: Առանձնապես ոչ մի հետաքրքիր ծրագրեր չունեմ այսօր. դասի, հետո «Մեդիկուսի» նիստ, երևի մի երեք-չորս հոդված էլ կխմբագրեմ:
Էլ ի՞նչ գրեմ: Չգիտեմ՝ ոնց նկարագրեմ, որ կյանքը պարզապես վայելում եմ, որ երջանիկ եմ: Որոշ մարդիկ, կարդալով գրածներս, իրենք իրենց կհամոզեն, որ սա ինքնախաբեություն է… Ու նրանց երբեք չես կարող համոզել, որ էդպես չէ: Կարիք էլ չկա: Կյանքը հրաշալի է, իսկ դրանից դուրս մարդիկ երկրորդական են: