Տանը նստած գիրք էի կարդում, երբ հանկարծ կատուների ղժժոց լսեցի: Միանգամից դուրս թռա ու պարտեզում, որտեղ բազմաթիվ խատուտիկներ ու կակաչներ էին բացվել, մեր բակի կատուներից երկուսին տեսա: Նրանցից մեկը, որ հավանաբար Լուլուի սերունդներից էր և «մ» հնչյունը չէր կարողանում արտասանել (ասում էր. «յաու՜»), ցանկապատի տակ վախեցած կուչ էր եկել ու պոչն էր շարժում: Մյուս՝ սև ու սպիտակը, ուշադիր այս մեկին էր նայում: Երևում էր՝ շատ ուժեղ էր ցանկանում նրան, բայց ռիսկ չէր անում մոտենալ: Ու պոչն էր շարժում: Կուչ եկած փիսոյի դեմքին էլ կարդում էիր. «Ուզում եմ, բայց վախենում եմ… Դե արի էլի, ե՞րբ ես մոտենալու»:
Այդպես երկար ժամանակ առանց ծպտուն հանելու իրար էին նայում, մինչև մեկը ձանձրացավ, սուսուփուս հեռացավ: Երբ քիչ անց նորից դուրս եկա, տեսա, որ մեկը փռվել է պատշգամբի մի ծայրում, իսկ մյուսը՝ կուչ է եկել ճաղերի մոտ: Իրար էին նայում: Ոնց որ սիրահարված լինեին: Եթե ես չհայտնվեի, հայացքներն իրարից չէին կտրի: Երևում էր՝ այնքան էին միմյանցով տարված, որ թեև ինձ նկատեցին, բայց չվախեցան, չփախան:
Հետո նորից ղժժոց լսեցի: Դուրս եկա ու տեսա, որ սև ու սպիտակը նորից մոտեցել է կուչ եկած, ամաչկոտ ու վախեցած կատվին, բայց ռիսկ չէր անում դիպչել: Երևի փիսոն կույս էր, վախենում էր…