Օպերայից մեր տուն ընկած ճանապարհը երբեմն շատ երկար է թվում, իսկ այսօր որքան մոտենում էի Չարենցի փողոցին, այնքան ավելի էի քայլերս դանդաղացնում. մի ակնթարթի պես էր անցել այն 20 րոպեն, որը ես մի կերպ 30 դարձրի: Ավելին՝ հազիվ դիմացա գայթակղությանը, որ քայլերս չուղղեմ դեպի «Յամ» ու այնտեղ կարդամ հոգեբուժության վաղվա դասս:

Տատիկիս տանը նորից հոգեբուժության մասին թեմա բացվեց: Ո՛չ, այս անգամ ոչ ոք չի կարող դեմս առնել. ես հոգեբույժ եմ դառնալու: Չգիտեմ, թե ինչպես են մտածում նրանք, ու՞մ շահերից է բխում իմ՝ հոգեբույժ չդառնալը: Զզվում եմ տարածված կարծիքներից, որ հոգեբույժներն իրենք գժվում են: Հետո, նույնիսկ եթե այդպես է, ավելի լավ է՝ գժվեմ սիրած գործով զբաղվելիս, քան ամբողջ կյանքիս ընթացքում տառապեմ չսիրածս մասնագիտության ձեռքին:

Ճանապարհին ռոք էի լսում: Ափսո՜ս, որ նման երգեր երեկ դիսկոյի ժամանակ չէին հնչում: Ինձ պետք է ներսիս կուտակվածը դուրս թափել, թեկուզ դա լինի հասարակ գոռալու ձևով: