Իմ կյանքն ալիքաձև ընթացք ունի: Մեկ բոլորն ինձ փնովում են, ցածրացնում, թերագնահատում, մեկ էլ բոլորը գովում են, սիրում, (գերա)գնահատում: Իսկ գուցե ամնևին էլ այդպես չէ, պարզապես մերթ վատն եմ միայն տեսնում ու չափազանցնում, մերթ էլ բացասականը ցնդում է, անհետանում, և ես սկսում եմ գիտակցել իմ (իրական) արժեքը:

Իսկ այս վերջին շաբաթն իսկապես հրաշք էր: Թող որ Կորյունն առիթը բաց չթողներ ինձ կպնելու, թող որ անգամ ամենամտերիմներս հոգիս հանեին… Ոչինչ չէր ազդում: Ու չէի պատկերացնում, որ այսքան կարճ ժամանակում այսքան շատ հրաշալի մարդիկ կհայտնվեն իմ կյանքում: Զարմանում եմ նրանց մտածողության խորության, ինձ հասկանալու բացառիկ ունակության վրա: Դա կարծես նվեր լինի: Ես հիանում եմ նրանցով… Ես երջանիկ եմ:

Եվս մեկ անգամ համոզվում եմ, որ 2007-ը գլխապտույտների, անակնկալների, կտրուկ փոփոխությունների ու ընդհանրապես բեղմնավոր տարի էր:

Ես Աստծուն շա՜տ եմ սիրում: